Хабар

Дзе вядро i ануча, Адась?

– Хвiлiначку, – узрадаваyся гаспадар.

Калi yсё было гатова, Фрося адзначыла:

– Каб не замiнаць, пакiньце памяшканне.

– Яшчэ чаго, – абурыyся мужчына. – Я тут гаспадар!

– Пакiньце памяшканне, – паyтарыла жанчына-робат.

Як было непрыемна Адасю, але ён усё ж выйшаy з кватэры. Праз пятнаццаць хвiлiн, вярнуyшыся назад, мужчына быy задаволены iдэальным парадкам.

– Гэта я разумею! – сказаy уголас ён. – Цяпер мне yсе жанатыя сябры зайздросцiць будуць.

Адась падышоy да форткi i па звычцы захацеy прыпалiць, але тут жа за спiнай пачуy:

– У пакоi не смаляць.

– Выдумаеш, – абурыyся мужчына. – Дваццаць год палiy тут i буду.

– Гэта парушае iнструкцыю. Я буду вымушана выклiкаць МНС, – сказала Фрося.

Адась зноy выйшаy з кватэры. Калi вярнуyся, то не знайшоy на звычайным месцы шкарпэткi. Звярнуyся да Фросi.

– Брудныя – у пральнi, добрыя – у шафе, – пачуy у адказ.

Вечарам Фрося папрасiла Адася зноy пакiнуць памяшканне, бо трэба было зрабiць чарговую вiльготную yборку.

Раннем Фрося пачала будзiць гаспадара.

– Рана яшчэ, – адмахнуyся ён. – Я y такi час звычайна сплю.

– А зарадка? – не адставала Фрося. – Яе не выконваюць толькi абiбокi.

– Так, твой гаспадар – абiбок, – пагадзiyся Адась i хацеy даць ужо храпака.

– Я створана для таго, каб зрабiць тваё жыццё лепшым, – адказала Фрося i абдала Адася халоднай вадой.

Ад нечаканасцi Адась, здаецца, падскочыy аж да столi.

Пад радыё ён зрабiy комплекс практыкаванняy. А потым зноy была вiльготная yборка. Падчас яе гаспадар прагульваyся ля дома.

Настаy час снедання. Пасля яго Адась хацеy пайсцi адпачываць, але Фрося нагадала пра брудны посуд.

– Іншым разам, – адмахнуyся мужчына.

– Але гэта парушае iнструкцыю. Посуд мыюць пасля прыёму стравы, – не пагаджалася робат – хатняя гаспадыня.

– Інструкцыю, iнструкцыю… – незадаволена прамармытаy Адась i пачаy мыць посуд.

Ён згадаy, што яго сябры нiколi на такiя рэчы не скардзiлiся. Пэyна, iх жонкi не застаyлялi гэта рабiць. А тут вiльготная yборка некалькi разоy на дзень!

У гэты момант у кватэру патэлефанавалi. На парозе паyстаy даyнi сябар Мiкола, таксама халасцяк.

– Нiчога сабе, ну y цябе i парадак. Нябось, ажанiyся? – агледзеyшы кватэру, падсумаваy ён.

– Не. Гэта yсё мая памочнiца Фрося, – адказаy усмiхаючыся Адась.