Хабар

Для гэтага y магазiнах i ахоyнiкаy трымаюць, i камеры вiдэаназiрання ставяць, але… марна: нiчога не дапамагае.

Дык вось. Супрацоyнiкi адной з крам заyважылi, што y iх гандлёвай зале, апроч iншага, прападаюць… цэннiкi.

Вiны прадаyцоy у тым не было: тавары не пераацэньвалiся, на iншы прылавак не пераносiлiся, аднак такiя выпадкi паyтаралiся зноy i зноy, што стварала пэyныя нязручнасцi: пакупнiкi нервавалiся i не бралi тавар, бо не бачылi цэн, гандляры трацiлi выручку i цярпенне.

З гэтым трэба было нешта рабiць.

Дырэктар тэрмiнова сабраy калектыy – паставiy задачу высачыць так званага чорнага мерчандайзера (меркавалася, што яго заслалi канкурэнты, каб на сваю карысць адбiць у магазiна частку пакупнiкоy)…

Пакуль не адбiлi, ахоyнiкi i гандляры прыступiлi да выканання задачы: яшчэ больш пiльна пачалi сачыць за yсiмi, хто прыходзiць у краму. І y хуткiм часе заyважылi, што цэннiкi знiкаюць з лёгкай рукi аднаго… дзядулi. Прычым забiрае ён не yсе запар, а толькi на тыя тавары, што купляе сам.

– Навошта? – спыталi y гэтага «мерчандайзера».

– Дык жонцы для справаздачы бяру, – вiнавата прамовiy дзядуля.

– Але ж для гэтага на касе вам чэк выдаюць. Там усё пазначана, – заyважылi гандляры.

– Чэка мала… Вось цэннiк – iншая рэч! Мая жонка толькi iм i верыць!

Размова з дзядулем была доyгай i досыць сур’ёзнай. Ён паабяцаy, што цэннiкi браць болей не будзе. А вось стрымае сваё слова цi пойдзе па iх у iншую краму, яшчэ невядома.

Для самай-самай

Гумарэска

8 сакавiка Іван Васiльевiч прачнуyся рана, каб паспець збегаць у блiжэйшы кветкавы магазiн па букет для любiмай жонкi.

Паколькi ён лiчыy сябе мужчынам практычным, то звычайна выбiраy у падарунак для сваёй самай-самай выключна карысныя рэчы: наварочаны прас, патэльню, пасудамыечную машыну, нешта з мэблi. Але кожны раз так i не мог дагадзiць, бо замест доyгачаканага «дзякуй» чуy адно i тое ж: «А дзе кветкi?»

І сёлета ён вырашыy нарэшце выправiць сваю памылку. «Вось мая красачка здзiвiцца, калi прачнецца i yбачыць у вазе букет», – думаy Іван Васiльевiч падчас шпацыру па горадзе.

– Якiя кветкi вы хацелi б набыць? – запыталася y яго сiмпатычная дзяyчына y краме.

– Мне б ружы, – адказаy мужчына, бо вырашыy не эканомiць i пачуць ад жонкi не проста «дзякуй», а yбачыць на яе твары здзiyленне ды задавальнне.

Разлiчыyшыся за букет, Іван Васiльевiч з прыyзнятым настроем пашыбаваy назад. Па дарозе зазiрнуy у блiжэйшы гастраном i набыy торт.