Хабар

– Такiм прыборам вы, пэyна, у iнтэрнаце вымяраеце пельменi y каструлi. А вось калi станеце спецыялiстам, запомнiце: сiла току вымяраецца амперметрам.

Ягору давялося згадзiцца. Экзамен тады ён здаy. А наказ памяркоyнага выкладчыка не забыy нават пасля сканчэння вучэбнай установы.

Псеуданiм

Гiсторыйка

У кабiнеце зазванiy тэлефон. Малады журналiст Сяргей Іваноy узяy слухаyку.

– Дзень добры! – як мага спагадлiва прамовiy ён.

На тым канцы проваду пачуyся мужчынскi голас. Яго yладальнiк быy настроены рашуча.

– Мне Ягора Дубцова трэба, – прабасiy незнаёмец.

Такога карэспандэнта y выданнi не iснавала. Гэта быy псеyданiм Іванова. Зразумеyшы, што пахне смаленым, журналiст вырашыy схiтрыць:

– Дубцова пакуль няма. Ён на заданнi.

– Пашанцавала, – пачулася на тым канцы. – А то напiсаy, што быццам я, Іван Сiдараy, перавёз 20 лiпеня yсяго дзве тоны збожжа. Хлусня. За мной усе пятнаццаць!

– Так, так, – адказаy Іваноy. – Мы абавязкова Дубцову перададзiм. І вашы працоyныя паказчыкi y наступным нумары yдакладнiм.

– Вялiкi вам дзякуй, – адразу ж памякчэy голас. – З кiм маю гонар размаyляць?

– Сяргей Іваноy.

– Вось вы добра пiшаце, – пачулася з прыхiльнасцю. – Дубцову трэба y вас павучыцца. Усяго вам найлепшага.

Не паспеy карэспандэнт пакласцi трубку, як тэлефон пачаy тарабанiць зноy.

– Слухаем вас, – добразычлiва павiтаyся журналiст.

– Іваноy на месцы? – запытаyся грубы мужчынскi голас.

Карэспандэнт i y гэты раз вырашыy пайсцi на хiтрыкi.

– Ён у тэрмiновай камандзiроyцы.

– Шкада, – прагучала на тым канцы проваду. – Ведаеце, ён быy у нашай гаспадарцы, пiсаy матэрыял i пераблытаy прасаванае сена з падпрасаваным. Як так?

– Прабачце, калi ласка. Мы yдакладнiм гэты момант у наступным нумары. А Іванову зробiм заyвагу.

– Дзякуй. Як вас зваць?

– Ягор Дубцоy.

– Чыталi, добра пiшаце. Вось Іванову трэба y вас павучыцца. Усяго добрага. Плёну!

Малады карэспандэнт паклаy трубку i выдыхнуy. Ён быy вельмi yдзячны таварышам па пяры, якiя параiлi яму yзяць псеyданiм.

Грунтоуны доказ

Быль

Самаабслугоyванне для нас, пакупнiкоy, – гэта, згадзiцеся, зручна: у краму зайшоy, каляску yзяy ды кацi сабе yздоyж палiц – выбiрай, што трэба. Потым застанецца хiба аплацiць.

Самаабслугоyванне, як здавалася, зручна i для гандлю: не трэба нешта падаваць, узважваць, расказваць. Толькi грошы бяры ды сачы, каб нiхто нiчога не скраy.