Хабар

Не раю чытаць таксама тым, у каго выдатная цешча, каханая жонка, дзiвосны начальнiк, непаyторная каханка. Чаму? А навошта iм пра гэта ведаць?!

Не чытайце i вы, хто не хоча ведаць, колькi гузiкаy на сукенцы самай сiмпатычнай супрацоyнiцы цi y якiя днi можна спазняцца на працу, не выконваць абяцанага, не рэагаваць на звароты, даручэннi i пытаннi…

Асаблiва шкодна чытаць таму, у каго заyсёды выдатны настрой, бо ён пасля прачытання пачне блытаць кабiнеты, iмёны, даты… А блазенская yсмешка будзе yспрымацца зусiм не yсмешкай.

Адным словам, вам пашанцавала! А чаму – лепш i не пытайцеся, а…

Мiхась Пазнякоy

Хобi па суботах

Гiсторыйкi, гумарэскi, iранескi, былi

Адведзiны

Гiсторыйка

Марылю запрасiла да сябе дачка. Ды не абы-куды, а ажно y абласны цэнтр. З аднаго боку, ехаць каля трохсот кiламетраy, а з другога – чаму б не наведацца да родных? Апошнi раз у iх была дзесяць гадоy таму, на днi нараджэння малодшай унучкi. Дагэтуль дачка з сям’ёй заyсёды самi прыязджалi.

«Хоць вокам зiрну, як яны там абжылiся», – падумала жанчына.

Даверыyшы суседцы гаспадарку, Марыля адправiлася y дарогу. Доyгачаканую госцю на вакзале сустрэлi дачка i зяць, прывезлi y кватэру, дзе яе з радасцю пачалi абдымаць унучкi Даша i Ксюша.

Дачка хуценька накрыла стол i запрасiла yсiх на абед. Марыля паспрабавала першую страву i ледзь не папярхнулася. Нiбы камяк, ежа стала yпоперак горла.

– Што гэта? – ледзь праглынуyшы, пацiкавiлася жанчына.

– Гарбузовая каша, – адказала дачка.

– У ёй шмат вiтамiнаy i карысных элементаy, – дадаy зяць, са смакам уплятаючы страву за абедзве шчакi.

– Дыетычная, – дадала малодшая yнучка Ксюша.

«Вiдаць, з грашыма y iх зусiм дрэнна», – падумала старая i пашкадавала, што не захапiла з сабой з вёскi сала.

З-за стала Марыля выйшла паyгалоднай. Але нiчога не сказала i села адпачыць у зале на канапу. Унучкi пачалi збiрацца на вулiцу i апранулi джынсы з дзiркамi.

– Божачкi! – усклiкнула Марыля. – Няyжо y вас iншага адзення няма? Хiба прыстойна хадзiць у абдзiртусах?!

– Гэта ж апошнi пiск моды, бабуля, – засмяялiся дзяyчынкi.

«Трэба будзе грошай з пенсii адкласцi yнучкам на новае адзенне», – зазначыла сабе Марыля.

Ёй было некамфортна y даччыным доме. Кватэра на дванаццатым паверсе! Зiрнеш у акно – галава кругам iдзе. Вада нясмачная, паветра бруднае i цяжкае…

Ноччу Марыля адчувала сябе дрэнна. Жывот бурчэy ад нязвыклай ежы, ложак з навамодным матрацам быy нейкi мулкi.