Хабар

Таму Рыгор Цiмафеевiч згадаy, што yчора захварэла прыбiральшчыца, а мыць падлогу трэба. Больш таго, жанчына збiралася звальняцца, бо лiчыла свой заробак мiзэрным. Шэф прапанаваy новаму кадру наводзiць парадак у пакоях.

І гэта y Яyгена атрымалася таксама выдатна. Толькi цяпер нiхто не стаy аспрэчваць яго здольнасцi. Шэф з палёгкай выдыхнуy.

– Ведаеце, вы выдатна справiлiся з гэтай работай, – сказаy ён хлопцу. – Мы з радасцю возьмем вас прыбiральшчыкам памяшканняy. З такой пасады y нас пачыналi многiя, у тым лiку i я.

Яна y нашай фiрме стала першай прыступкай у кар’ернай лесвiцы. Таму вiншую, вы прыняты! Заyтра чакаю зранку, будзем афармляць дакументы.

Танны рамонт

Гумарэска

Бабуля Марына yсё лета правяла на дачы: садзiла, палола, збiрала. А потым сушыла, варыла, кансервавала – зiма yсё падбярэ… І хаця б хто дапамог: адна. Вядома, дачка i зяць усё на працы ды на працы, а yнучкам-падлеткам не да зямлi, у горадзе y iх свае забавы. Здаралася, праyда, прыязджалi yсе yчатырох да яе y выхадны.

Ды дзе ж ты iх у грады пусцiш? Паломяць, патрушчаць, не тое, што трэба, праполюць. Ды i дача y iх свая, хаця там нiчога не садзяць, толькi адпачываюць. Вядома, некалi з-за працы дзень пры днi.

Вярнулася Марына y сваю кватэру восенню. Выгрузiла з суседавай машыны нарыхтоyкi, заставiла iмi прыхожую ды заснула як забiтая y мяккiм ложку. А прачнулася, яшчэ на дзень не займалася: на кухнi вада з крана – кап, кап, кап!.. Быццам хто цвiкi y скронi yбiвае.

Паyздыхала старая, сяк-так дачакалася ранiцы i пазванiла y ЖЭС.

Маyляy, так i так, прышлiце сантэхнiка!

А адтуль: «Прышлём, але заyтра, бо y яго на сёння yсё распiсана. Разлiк – строга па тарыфе, адпаведна складанасцi работы! Чым яе больш, тым даражэй».

Вунь яно што!.. Могуць добрую капейчыну садраць, а да пенсii – далёка. Праyда, ёсць нейкiя грошы, прыхавала на yсялякi выпадак. Але – не, сантэхнiку не аддасць! Дачцэ трэба тэлефанаваць. Няyжо зяць не выручыць? Ён жа на аyтабазе гайкi круцiць, што яму той кран?!

З дачкой гаварыла нядоyга.

Тая: i дзецi растуць, i сама абнасiлася, i муж, Мiкола, як нi сiлiцца – не дужа зарабляе. Зноy паyздыхала старая, а потым рашылася:

– Кран у мяне – кап ды кап… І спаць не дае, i лiчыльнiк круцiцца, а вада гарачая. У ЖЭС тэлефанавала, кажуць, сантэхнiка толькi заyтра могуць прыслаць. Аплата – па тарыфе. Ведаю я iх: тарыф тарыфам, а сантэхнiку дай!

– Дык Мiколу прышлю, чакай! Навошта табе каму плацiць?

І дачакалася. Зяць прыйшоy пасля шасцi.