Хабар

– І тады на выхадных мы y цырк не пойдзем, – дадаy бацька. – Памятай: я сваiх слоy на вецер не кiдаю. А вось зняць стружку, задаць перуноy, паказаць, дзе ракi зiмуюць, я магу.

Калi пачуy такое ад бацькi, мяне як ветрам з кухнi здзьмула. Я хутка сеy за стол i разгарнуy сшытак па матэматыцы.

Што нi кажы, а сiла слова y бацькоy велiзарная!

Недапiсау…

Іранеска

Журналiст раённай газеты Пятроy прыехаy у калгас, дзе сустрэy механiзатара Сiдарава.

– Не yсё вы, Мiкалай Іванавiч, напiсалi, – пачаy герой.

 – Не расказалi, чаму я перадавiком стаy. У той час у Яшкiным трактары матор сапсаваyся. Тры днi на рамонце стаяy. А мне старшыня загадаy працаваць за дваiх, больш не было каму. Вось пра такую маю адказнасць, прафесiяналiзм i сумленне трэба напiсаць! Каб усе ведалi, што Сiдараy Уладзiмiр Пятровiч гатовы працаваць за некалькiх чалавек адразу!

У наступны раз Пятроy наведваy адно прадпрыемства горада. Там ён сустрэy знаёмага перадавiка Сёмачкiна.

– Я ваш артыкул захоyваю, – прамовiy перадавiк.

 – Над ложкам у рамцы вiсiць. Усiм матэрыял падабаецца. Але чаму вы не распавялi маю гiсторыю больш падрабязна?

Пятроy папярхнуyся ад такой заявы.

– Ведаеце, чаму я перадавiком стаy? – таемна спытаy Сёмачкiн. – Дырэктар на сходзе паабяцаy: «Хто перавыканае план, таму будзе прэмiя – пуцёyка на Канары». Я i пастараyся, але адпачынак мне так i не далi. Вось пра такую даверлiвую душу Сёмачкiна Паyла Аляксандравiча i трэба было напiсаць!

Трэцiм разам журналiст зазiрнуy у раённы аддзел надзвычайных сiтуацый.

У калiдоры яму сустрэyся выратавальнiк Петушкоy – таксама адзiн з герояy газеты.

– Цiкавы матэрыял атрымаyся, – пахвалiy Пятрова мужчына. – Але не yсё вы напiсалi. Ведаеце, чаму я выратавальнiкам стаy? Ды таму, што y дзяцiнстве любiy усiм дапамагаць. Ката з дрэва дастаць – калi ласка; залезцi на самы вiльчык даху, каб антэну замацаваць, – толькi паклiч. Вось i трэба было напiсаць: з малых гадоy Петушкоy Артур Мiканоравiч трэнiраваy спрытнасць, вынослiвасць, загартоyваy арганiзм.

А назву даць «Нялёгкае дзяцiнства будучага героя».

«Усе мяне вучаць, як падаваць артыкулы! – ускiпеy у думках журналiст. – Што ж, добра, напiшу yсю праyду пра незадаволеных герояy!»

Вечарам ён сеy за стол i напiсаy фельетон «Адваротны бок медаля». У iм згадвалася шмат чалавек. У тым лiку i перадавiк-механiзатар, якога перад пасяyной вазiлi на чарговую кадзiроyку, бо дагэтуль ён усю зiму на працы не з’яyляyся.