Жонка на гадзiну

А некампетэнтнымi сваiмi пытаннямi няма чаго тут прадстаyнiка гандлю адрываць ад працы.

«Змовiлiся яны сёння, цi што?»

– Выбачайце, – кажу, – адрываць прадстаyнiка i y думках не было.

Я разлiчыyся i мяне як ветрам з крамы садзьмула.

У расчараваннi так у той вечар i заснуy.

А yжо на наступны дзень, баючыся задаваць некампетэнтныя пытаннi, я хутка разлiчыyся y краме i yзяy у сталоyцы звычайныя катлеты па кошце адбiyных. Канечне, у краме крыху аблiчылi i прадалi прадукт, тэрмiн рэалiзацыi якога даyно yжо мiнуy, а y сталоyцы прыйшлося пераплацiць.

Цяпер я мог смела iсцi да шэфа: з якой бы нагi ён нi yстаy, мае надзвычай тактоyныя паводзiны яму спадабалiся б.

Шчаслiвы дзень

Новы шэф быy злым як авадзень. Не паспеy я спазнiцца на працу, як выклiкаy да сябе.

«Ну, усё, – вырашыy я, – пэyна, звольнiць сабраyся».

Нерашуча пераступiy парог кабiнета i раптам пачуy:

– Вы, пэyна, стамiлiся, дык сядайце, калi ласка. Я вас разумею: гэтыя трамваi, метро. Пакуль да працы дабярэшся, з ног звалiшся.

Я кiнуy позiрк на крэсла. У iм нiкога не было.

«Хто ж гэта са мной размаyляе? – падумаy я. – Цi, можа, мне гэта yсё толькi здалося?»

– Што ж вы стаiце? – пачуy я зноy.

Я няyпэyнена прысеy на першае крэсла, якое было блiжэй да выхаду, i yрэшце yбачыy шэфа. Ён стаяy спiнай каля акна, трымаючы рукi y кiшэнях.

– Як вашыя справы? – пачуy я зноy лагодны голас.

«Ды гэта проста намеснiк, таму i гаворыць так ветлiва!» – падумаy я i няyпэyнена вымавiy:

Конец ознакомительного фрагмента.

Текст предоставлен ООО «ЛитРес».

Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию (https://www.litres.ru/pages/biblio_book/?art=40902419) на ЛитРес.

Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.