Белорусский дневник – 2023

Нясе крыж страху i надзеi

звычайны, просты чалавек.

Наш час не горшы i не лепшы,

як i раней, ён б'е пад дых,

ён забiвае i калечыць

людзей нявiнных i слабых.

І yсё ж не гасне y сэрцы вера,

што прыйдзе той жаданы час,

калi Гасподзь у тлуме шэрым

у рэшце рэшт пачуе нас.

«Нi Хатынь, нi Хiрасiма…»

Нi Хатынь, нi Хiрасiма

не навучылi мiрна жыць:

як у слоту лiст асiны,

зямля ад выбухаy дрыжыць.

Не змянiла нi на йоту

шлях чалавецтва i Сангмi:

зноy паyсюль чуваць грымоты,

зноy войны-бойнi мiж людзьмi.

Смерць палюе днём i ноччу

па планах псеyдазмагароy:

iм нажыва засцiць вочы —

таму цячэ ракою кроy.

Бачым: гора болей стала,

i цяжка Бога зразумець:

як дазволiy цемрашалам

злачынны куш ад войнаy мець?

«Хопiць войнаy!» – просiць сэрца,

чую крык яго я штодня:

«Хопiць, злыднi, сеяць смерцi!

Наш свет людзей – адна радня!»

Пантэон вiны

У кожнай вайны – неабсяг вiны:

На нашай планеце спрадвеку

Не зналi большай i лепшай цаны,

Чым мiр i спакой чалавека.

На кожнай вайне – акiян крывi,

Як вынiк сляпой варажнечы,

А мы сцвярджаем адно: се ля вi,

Нiбы ратавацца больш нечым.

Ад кожнай вайны – толькi чорны след

І кляймо y чалавечых душах.

Калi ж перастане цывiльны свет

Маyчаць, быць да iх раyнадушным?

«Здавалася, жар-птушка – у руках…»

Здавалася, жар-птушка – у руках,

Прыручана i вечна будзе з намi,

Ды неyпрыкмет узнёсся y неба птах,

Знiк разам з летуценнямi i снамi.

Здавалася, навошта райскi сад? —

І на зямлi мы знойдзем сваё шчасце,

Ды зацягнулi хмары далягляд

І грымнуy гром над лёсам i над часам.

Мы верылi, сумневу не было:

Наш кожны крок наперад – пераможны,

Ды толькi нас жыццё y тупiк вяло,

Бо мы iшлi дарогаю бязбожнай.

Бог беражэ, штодня ратуе нас.

Ён бачыць: ходзiм мы па полi мiнным…

І нам дае на роздум пэyны час

Перад судом за yсе грахi, правiны.

«На вачах свет мяняецца …»

На вачах свет мяняецца —

Не мяняемся мы.

Незалежна ад нацыi,

Ад вясны цi зiмы.

Грымне гром – перахрысцiмся.

Пакуль цiха – грашым.

І гадамi не чысцiмся,

Носiм бруд у душы.

Засвярбела – пачэшамся,

Хiба ж гэта бяда?

Над памылкамi цешымся —

Звянуць, як лебяда.

Чырванеем ад сораму? —

Не пра нас i наш век,

Скiнуy лапцi з аборамi

З ног даyно чалавек.

Значыць, шмат нам дазволена,

Як вясновай траве.