Белорусский дневник – 2023

А душа не аголена —

Яна y целе жыве.

Ёй, душы, абыякава

Да таго, як жывеш,

Дачынення нiякага —

Што ты сееш i жнеш.

І кiдаемся фразамi:

«Як i yсе, хлеб жуём.

Мы ж у Бога за пазухай

З нараджэння жывём…»

А душа не змянiлася

Нi на йоту, нi-нi.

Цела, цешся i мiлуйся —

Сыты шанц не мiнi.

І yчынiлi спаборнiцтва:

Хто найбольш украдзе,

Ашукае, цi шкоднiцтва

На каго навядзе.

Што y душы такой вырасце?

Мы сябе, малайцоy,

Не лупцуем нi шчырасцю,

Нi вярбовым дубцом.

Не жыццём мы yсе стомлены,

Не сяyбой, не жнiвом —

Дух наш дзiкасцю зломлены,

Так жылi i жывём.

Пэyна, так i звякуем мы

З поyным мехам правiн.

Бачыць Бог, што бракуе yсiм

Спавядальных хвiлiн.

Апраyданне: «Мы вольныя…

Суд жа будзе пасля…»

Так iстотай жывёльнаю

Можна стаць спакваля.

Вальналюбства аматары,

Падпявалы хлуснi…

Адчуваю, што y аyтара

Паляцяць камянi.

«О, колькi y душах чалавечых плеснi! …»

О, колькi y душах чалавечых плеснi! —

Нiбыта на дрывотнях памiж дроy

Пасля зiмы завейнай напрадвеснi,

Як снег вадою талай збег з двароy.

О, колькi y людзях нарасло каросты

Нахабства, хамства, зайздрасцi, хлуснi! —

Яе, на жаль, не менее з узростам,

А больш i больш у кожным новым днi.

О, колькi y словах чалавечых дзёгця! —

Абмазаць, зганьбiць з галавы да пят

Хто пад руку трапляе, хоць кагосьцi, —

Паyсюль палюе yсемагутны мат.

О, колькi yсюды варажнечы, злосцi! —

Да бойкi, мардабою – толькi крок.

Як слова праyды раптам скажа хтосьцi —

Наводмаш б'юць i зблiзку i здалёк.

Не веру я, што гэта – назаyсёды,

Што будзем гразь мясiць у брудзе луж,

Няздольныя знайсцi шляхi да згоды,

Да ачышчэння нашых хворых душ.