Шнар

І yсё ткi y параyнаннi з дзявятым паверхам, я гатоy быy падымацца цi спускацца yсяго на адзiн паверх. Бо на дзявятым паверсе столь была значна вышэй, цёмныя калiдоры застаyленыя самотным хлудам, смеццем i перарывiстым святлом са шчылiн дзвярэй здавалiся жудасней.

Дадайце тое, што з дзявятага паверха быy яшчэ неасветлены пралёт да выйсця на дах. Адтуль смярдзела смерцю i экскрэментамi. Бутэлькi, паперкi, шпрыцы, працэсы чалавечай жыццядзейнасцi i гуд з маторнага аддзела.

Мне снiлiся сны, дзе мой лiфт пралятаy дзявяты паверх.

Я да жудасцi баяyся гэтых сноy, а пасля iх унiкаy ад лiфтаy яшчэ цягам трох-чатырох дзён.

Пралёт свайго паверха палохае, але палохае, калi ты спускаешся, i зноy апынаешся на верхнiм паверсе. І так некалькi разоy. Пасля плачу i новай спробы, можна зноy апынуцца недзе yнiзе. Можа на шостым паверсе. Часам пяты. Зазвычай, з пятага было хутчэй за yсё трапiць дахаты i прачнуцца. Лiфт мог звалiцца. Бывала i такое.

Так што казаць пра тое, калi табе яшчэ няма i дзевяцi, а твой страх жыве поруч з табой i ты сутыкаешся з iм практычна кожны дзень.

Як мiнiмум чатырнаццаць разоy на тыдзень.

Мне не было страшна ездзiць з сябрамi. Менавiта тады, гэта месца рабiлася разраджаным, забаyляльным. У нас была забава, напакавацца натоyпам у лiфт, паехаць кудысьцi i нацiснуць кнопку «стоп».

Праз паyхвiлiны y кабiне згасала святло, а потым, нехта неадменна нас выклiкаy.

Мы кагортай вывальвалiся з шумам, смехам, а часам – моyчкi, як бочкi маласалёных агуркоy.

Часам, хто-небудзь баяyся i нацiскаy кнопку кожнага паверха, абы выбрацца з лiфта.

Два разы на год, у сучак здараецца цечка i тады па дварах пачынаюць бегаць велiзарныя сабакi цi таго горш, цэлыя чароды, якiя часам нясуцца як ураган, аббрэхваючы i выяyляючы агрэсiю да yсiх на шляху.

Часцей я трапляy на такiя чароды, узiмку, пасля заняткаy, калi yжо сцямнела. Яны yзнiкаюць нечакана. Бывала i такое, што яны проста стаялi, а табе трэба было мiнуць праз iх.

Калi варыянт быy iсцi на праз, я бянтэжыyся.

Пасля таго, як мяне патрапаy дваровай сабака, у мяне з'явiyся жывёльны страх. І добра калi ён прымушаy бегчы, часам ён уводзiy у ступар.

Пару разоy на мяне беглi велiзарныя сабакi, але мяне ратаваy ланцужок цi ланцуг, якiя спрацоyваюць у апошнi момант.

Наша хата знаходзiлася на скрыжаваннi дарог, памiж асноyнымi раёнамi горада. Праз дарогу ад хаты, быy пiyны бар. Канчатковае там налiвалi i гарэлку цi каньяк. Але клiкаyся ён пiyны.