Шнар

Я yсмiхнуyся ёй i кiyнуy у бок машыны.

Я не моцна люблю ездзiць на савецкiх машынах, яны марудлiвыя i кiроyцы звычайныя людзi yжо y веку, якiя нiкуды не спяшаюцца. Цi наадварот, гэта занадта маладыя людзi, якiя выжываюць з матора yсе, i кожную хвiлiну думай толькi пра тое, як бы яна не развалiлася ад такой хуткасцi.

Я падышоy да пасажырскага акна, шкло было апушчана. Гэта была пажылая пара. Але яны выглядалi вельмi бадзёрымi.

– Да Мiнска падкiнеце?

– Сядайце, мы y Варонiчы.

Не сказаць, што мы нядоyга стаялi на дарозе, каб сесцi y машыну i ехаць усяго 40км, але мне здаецца, што калi б я iх адпусцiy, то Вiка б стала сварыцца.

Лаянка на трасе нiколi не прыводзiць да чаго добрага,, так што я кiyнуy i адкрыy заднiя дзверы. Вiка залезла, а потым i я.

Ехалi мы не вельмi хутка, але з-за таго што шлях быy недалёкi, прыехалi вельмi хутка. Нам пажадалi поспеху, а мы iм.

Мы выйшлi з машыны, я азiрнуyся i памахаy iм рукой ды пайшоy у цень. Дастаy пачак Ўiнстана сiняга с запалкамi.

Было зацiшна i я прыкурыy з першага разу. Вiка дастала тэрмас з бутэрбродамi i прапанавала перакусiць.

Я адмовiyся i сказаy, што яшчэ зарана, мы мала праехалi, але паyкубачка чаю можна выпiць. Яна налiла цэлы кубак, узяла адзiн бутэрброд, кiнула заплечнiк на траву i села на яго. Пакуль я дакурыy яна перакусiла i пакiнула мне паyконачкi чаю. Гэта быy запарны зялёны чай, як я любiy. Вiка запалiла.

Мы трохi пагаварылi, i я падбадзёрыy яе сказаyшы:

– Бачыш як усё проста, цяпер можа нават адразу да Мiнска даедзем на наступнай машыне.

– Добра, мне падабаецца.

Зараз мы абодва галасавалi. Праз тры хвiлiны каля нас спынiyся цёмна-сiнi бмв. У салоне, апроч кiроyцы, на задняй сядушцы сядзеy нейкi хлопец. Калi мы падышлi да пасажырскiх дзвярэй, яны перазiрнулiся ды yхмыльнулiся адзiн аднаму.

Шкло аyтаматычна апусцiлася i кiроyца, апярэдзiyшы мяне спытаy:

– Вам куды?

– Да Мiнска.

– А што там?

– Канцэрт будзе.

– Добра, сядайце.

Я сеy на пасажырскае, а Вiка ззаду. Пэyна што, гэта няслушна было яе садзiць з незнаёмым, такую зусi?м маленькую i далiкатную. Будзь яна маёй дзяyчынай я б адразу яе пасадзiy без гутарак з кiроyцам побач. У дарозе yсялякае можа здарыцца, i лепш кантраляваць седзячы ззаду вадзiлы, але тады я не падумаy пра гэта.

Кiламетра праз 4 мы зноy загаварылi.

– Куды кажаце вы едзеце?

– У Мiнск, на канцэрт.