Шнар

– І хто выступае?

Я павярнуy галаву назад i паглядзеy на Вiку, яна зiрнула на мяне, i паказала yсiм сваiм выглядам, што не хоча балбатаць.

– Ды так, знаёмы yладкоyвае, папрасiy прыехаць, падтрымаць яго. – Я падмануy, не хацеy яму тлумачыць нiчога.

– Канцэрт сёння цi заyтра?

– Заyтра. Сёння застанёмся там ночыць, а заyтра yдзень пагуляем па горадзе i на канцэрт.

– Вас будуць сустракаць?

– Не ведаю, пэyна што не. Самi будзем далазiць.

Кiроyца нiчога не адказаy. Ён зрабiy гучней музыку i стаy уважлiва сачыць за дарогай.

Хлопец ззаду пачаy рухацца. Я азiрнуyся, цi не палез ён чапляцца да Вiкi. Але не, ён проста капаyся па кiшэнях, а калi намацаy тое, што хацеy, падсунуyся да вадзiлы. Ён нешта шапнуy яму на вуха. З-за музыкi я не пачуy. Я азiрнуyся зноy, Вiка глядзела y акно i цешылася выглядам.

Праз хвiлiн дваццаць кiроyца зменшыy хуткасць i сказаy, што трэба спынiцца. Я павярнуy галаву назад, зiрнуць на Вiку, цi не спiць яна. Тым часам хлопец ззаду дастаy пiсталет i скiраваy яго мне y твар.

Я застыг. Вiка, заyважыyшы гэта збялела, i yтаропiлася на руку i пiсталет у руцэ.

– Што тарашчышся, не тузайся, iнакш гамон табе! – Сказаy ён.

– Гэта што, жарт? – Зусiм цiха з блытаным голасам прамовiла Вiка.

– Цяпер будзе весела! – сказаy кiроyца ды yсмiхнуyся. Ён злёгку дадаy хуткасцi. І сказаy мне: – Ты што, аглух? Ану сядзь, як сядзеy, i сядзi.

Я, няспешна, павярнуyся i сеy як калiсьцi. Мяне адольвалi эмоцыi. Набег сум i я стаy узгадваць усе радасныя моманты y жыццi.

Не ведаю, што адчувала Вiка, але я чуy нейкае шамаценне на задняй сядушцы. Вядома хлопец пачаy да яе лезцi.

– Паглядзiм што y нас тут за дзяyчынка такая. – Сказаy ён. – Будзеш кусацца цi драпацца, будзе горш.

Адрэналiн ужо даyно пачаy бурлiць у крывi. І тут я зразумеy, што нам мо i не гамон, бо yспомнiy, што y кiшэнi ёсць нож. Дзеля гэтага я яго заyсёды насiy з сабой, але нiколi не было запатрэбы. І только шмат разоy уяyляy ды думаy, як змагу яго скарыстаць.

Але заyжды гэта былi яблыкi ды калбаса. А зараз, калi надышоy час, ён так здраднiцка далёка y кiшэнi.

– Навошта вам усё гэта? – Спытаy я, iмкнучыся захоyваць спакой.

– Маyчы! Інакш прыстрэлю як свiнню, i выкiнем цябе y лесе. – Данеслася ззаду.

Трэба было нешта рабiць. Я паглядзеy на кiроyцу, ён ехаy i часта паглядаy у люстэрка задняга выгляду. Бачна яго цiкавiла тое, што адбываецца ззаду больш чым сама дарога.

Гэта быy шанец.