Шнар

Я yтаропiyся на дарогу, i сеy ледзь зручней, каб пальцамi рук мог выпхнуць ножык вонкi. Балазе я праyшун i нож заyсёды нашу y правай кiшэнi, а мабiльнiк у левым. Кiроyца паглядзеy на мяне, але я зрабiy выгляд, што мяне цяпер цiкавiць толькi дарога i мае думкi. Калi ён перавёy з мяне пагляд на дарогу, я вызвалiy нож ды yклаy у далонь. Сякунда i лязо вылецiць з ручкi. Але пакуль зарана. Абы Вiка пратрымалася i не здуравала.

Калi кiроyца зноy пачаy глядзець у люстэрка задняга выгляду я хутка тузануy рукой з нажом у яго бок i нацiснуy на кнопку.

Лязо вылецела з характэрным гукам. Хлопец ззаду нават спачатку нiчога i не зразумеy. Кiроyца, бачна афiгеyшы ад майго нахабства, стаy вылупляцца на мяне, глядзець мне y вочы. Я паглядзеy у яго вочы i пабачыy там страх i неyразуменне. Не ведаю, што было y маiх вачах, але страху я yжо не адчуваy.

– Ды ты што, хлопец, зусiм ябануyся? – пачаy гамазiць кiроyца, але позiрк перавёy на дарогу.

Я паднёс лязе нажа да соннай артэрыi, левую руку паклаy яму на калена i пачаy цiснусць.

Ад страху яго цяглiцы былi напружаны, але не аказвалi належнага супрацiву.

Хлопец ззаду адхiлiyся ад Вiкi i навёy дула пiсталета на мяне.

– Кiнь гэтыя гульнi, толькi горш будзе. У мяне пiсталет, а y цябе yсяго нож. – Сказаy ён.

– Паглядзiм. Памiраць, так разам. – Адказаy я i мацней нацiснуy на калена кiроyцы, а лязом нацiснуy на шыю. Пацёк маленькi струменьчык крывi й машына iмклiва паехала наперад.

– Кастусь, ты што тварыш, змяншай хуткасць на хуй! – Амаль пракрычаy хлопец ззаду.

– Сярога, гэты шчанюк цiсне на маю нагу, я не магу. Калi я тузануся, ён мне горла перарэжа. – Цiха i спалохана сказаy Кастусiк.

– Зараз я прыбяру руку з калена твайго сябра i выстаyлю яе далонню да цябе. Ты павольна yкладзеш мне y руку пiсталет. Калi заманешся стралянуць, мы паб'ёмся. – Сказаy упэyненым голасам я й больш нацiснуy на шыю. Лязо yвайшло крыху глыбей.

Мы б не пабiлiся, я блефаваy, калi б ён стралянуy мне y галаву, я б наyрадцi паспеy чыркануць лязом па горле кiроyцу.

Я прыбраy руку з калена, машына пачала змяншаць звароты, але yсё адно занадта хутка ехала. Я нягледзя падаy руку назад.

– Ну ж! Давай пiсталет сюды. – Скамандаваy я.

– Ты зусiм псiх. – Адказаy Сяргей i yклаy пiсталет у маю далонь.

Я выпрастаy руку i скiраваy дула на Кастуся.

– Сука, уёбак, ён жа на засцерагальнiку стаiць. – Пракрычаy я i зняy з засцерагальнiка.

– Мы не забойцы. – Не забiвай нас, сказаy Сяргей.