Шнар

– З'язджай на найблiзкую сцежку y лес! – Падказаy я.

Праз пару кiламетраy мы згарнулi на дарогу y нейкi лясгас.

– Яшчэ раз згортвай, у гушчу – прагаварыy я.

Пакуль мы ехалi па выбоiстай i звiлiстай дарозе, я думаy што рабiць. Я не забойца, але адпусцi iх, яны бы нас знайшлi, дый з лесу абiрацца цяжка без машыны.

– Спыняйся. Усё, прыехалi. Адкрый маё акно – скамандаваy я.

Акно адкрылася, i я сказаy Вiцы зачынiць вушы. Я стрэлiy у невядомым кiрунку. Баявыя цi халастыя, няма рознiцы, на такой адлегласцi гэта кабзда.

Стрэл злёгку аглушыy мяне, у правым вуху зазвiнела.

– Хм… Што ж, нядрэнна, я думаy вы з муляжом. – Ухмыльнуyся i сказаy я. – Ну а зараз, самае вясёлае. Што з вамi рабiць будзем, уёбкi? А? – спытаy я iх i сябе сам. Але адказ пачаy з’яyляцца y маёй галаве.

– Вiка, ты y парадку там? Ён табе зрабiy што?

Яна нiчога не адказвала.

– Вiка! А ану адказвай, што ты з ёй зрабiy? – спытаy я Сяргея i скiраваy нож у яго бок, тым самым вызвалiyшы горла кiроyцы. Але дула пiсталета yсё адно была скiравана на яго.

– Ды нiчога. Я проста…

– Што проста? Проста гвалтаyнiк, педафiл? – спытаy я.

– Не, ён нiчога мне не зрабiy, не паспеy. Толькi аблапаy i спрабаваy руку прасунуць да мяне памiж ног. – Цiха адказала Вiка.

– Вiка, што рабiць з iмi будзем? – спытаy я y яе.

– Не ведаю, я не ведаю. – Хутка адказала яна.

– Адпусцi нас, забiрай грошы i машыну, сотавыя, адпусцi. – Прамямлiy Сяргей.

– Будзе, не турбуйся, вы так проста не пойдзеце. – Сказаy я.

– Кастусь, цябе Кастусь жа клi?чуць. Зрабi музыку ледзь гучней i сам прагазовывай, але не чапайся з месца, выцiснi yсенькiя конiкi з гэтай малой. А ты, сядзi i не рыпайся.

Я i не заyважыy, як сам перайшоy на iх арго.

Музыка пагучнела, але яе yсё адно было слаба чутная з-за раyлiвага матора. Я стрэлiy Кастусю y локаць. Матор адразу зменшыy звароты, а ён закрычаy. Я хутка перавё?y пiсталет на Сяргея i сказаy:

– Цiха, цiха. Так трэба. А ты Кастусь газуй, калi не хочаш яшчэ кулi.

Матор iзноy пачаy раyцi. Ізноy стрэл, задняя шыбка yсенькая стала чырвонай. Вiка закрычала. Я стралянуy яму памiж вачэй. Не ведаю, адкуль такая крыважэрнасць i спакойнасць з'явiлася yва мне. Але пасля першага стрэлу y акно, усе сумневы з нагоды помсты сталi расплывацца. Пасля стрэлу y локаць i выгляду крывi я ведаy, што заб'ю гнюсаy.

Я наставiy дула пiсталета на галаву Кастуся i спусцiy цынгель. Стрэл. Куля захрасла y галаве i не прайшла на вылет.