Уладар рыбаў

– Нашто ты так з iм? – падаy голас Вiталь, бясконца мiргаючы вочкамi.

– Слабачок малы, а yсё туды ж, у паэты. Вунь Наталя таксама вершы пiша, а возьме шлюб, народзiць дзетак i забудзецца на yсё. Праyда, Натка? – абдымаючы i цалуючы дзяyчо, вуркатаy Анатоль. Ачмураная гарэлкай i мужчынскай ласкай, дзяyчына слаба кiвала.

Не кажучы нiчога, Кiрыл выпаyз са свайго кутка i сышоy, грымнуyшы дзвярыма.

– Дапраyды, не трэба было, – мовiy Вiнусь. – Хай бы пiсаy сабе, потым зразумеy бы што да чаго.

– Потым? Калi потым? – ашчэрыyся Анцiк i, крыху счакаyшы, з мефiстофелеyскай усмешачкай дадаy: – А люблю я людзей цвялiць.

 – Стукнуy кулаком па стале. – Творчая злосць павiнна прачнуцца. Вось ты мне так сказаy, а я табе такiм творам адкажу – на, атрымай, фашыст, гранату. Каб той, хто ганiy, запаважаy, мо ён гэтага i не выкажа. А не будзе злосцi, цiшком соплi вытраш аб падушку – бывайце, юначыя мары, i – усё, нiчога не будзе, сканчылося! – Анцiк абвёy пакой дэманiчным позiркам. – Дзе ён? – Хутка i моцна, бы гепард, скокнуy на кухню i прывалок разамлелага ад Кiцiнай кампанii Андруся, рэзка пасадзiy ля сябе.  – Не крыyдуй, вуп’емо прымiрэнчую. Ты – паэт, я – паэт, крыху большы. Ты – дурань, я – дурань, большы цi меншы – не нам судзiць, – кульнуy чарку.

– Кiрыл збег, – азваyся Вiталь.

– Гэты надзьмуты? Лiха з iм, з тым таyстуном. Выбiтныя пiсьменнiкi не былi таyстымi, яны былi Талстымi альбо яшчэ й агромнiстымi, – махнуy рукой Анцiк. – Слухай, Андрусь. Буду чытаць свой верш.

Аднекуль пачуyся храп i соннае чмоканне.

Анцiк перагнуyся праз стол.

– А-а, гэта ты, рыба-прылiпала!

Пагляды прысутных скiравалiся на месца мiж сталом i канапай. Там, паклаyшы далонi пад галаву, мiрна спачываy Мiкiта.

– Ну й хай сабе спiць.

Мiж тым градус вечарыны мацнеy. Кiця нярвова палiла, кiдаючы пажадлiвыя позiркi на Вiнуся. У кутку, пакiнутым Кiрылам, «салодкая парачка» – Анатоль i Наталя, – не звяртаючы yвагi на астатнiх, ледзьве не займалiся каханнем. Алесь сядзеy нязрушна. А Вiталь лiслiва зазiраy у вочы Анцiку, чакаючы чарговай фразы.

Вiнусь выпiy i скрывiyся, узяy пляшку, паглядзеy на этыкетку:

– «Два буслы». Гэта ж, вiдаць, мы з табою, Анцiк.

– Уга! Толькi я yжо y нябёсах, а ты яшчэ на зямлi вожкаешся. Шаноyнае спадарства! Маю гонар прапанаваць вам верш, – выйшаy на сярэдзiну пакоя Анцiк. – Для цябе чытаю, Андрусь, як там цябе, Налiбоцкi.

Ён абвёy усiх уладарным позiркам, i аyдыторыя скарылася ягонаму магнетызму, сцiхла y чаканнi.