Уладар рыбаў

Тады слова yзяy Вiнусь:

– Я не хачу тут анiкога, так бы мовiць, разбiраць – мы не на партсходзе, i тым больш, як у школцы, казаць, што мне спадабаyся цi не спадабаyся твор за тое i за гэтае. Я проста пазначу тэндэнцыю. Вiдаць, усе пачынаючыя, прабач, Анцiк, творцы, яшчэ не адышоyшыя ад дамашняй пупавiны y самастойны свет, засноyваюць сваю творчасць на трох кiтах: Прырода, Радзiма, Мацi. Яны гатовыя бясконца апiсваць усе iхныя «трэшчынкi» i клясцiся y вечнай i чыстай любовi. Гэта нармалёва – чалавек пазнае свет.

Адно шкада, што робяць яны гэта тымi ж самымi словамi, што пiсалi гэткiя ж маладыя паэты шмат пакаленняy таму. Твой верш, Андрусь, вельмi падобны да твора Канстанцыi Буйлы, i нiчога страшнага y тым няма. Проста павiнна быць свежасць пачуцця, а перадаць яе трэба праз словы, якiх на самай справе не так i шмат. Аднак нотаy яшчэ меней. Так што yся справа y сугуччы – слова i душэyнага настрою. Працягвай свае практыкаваннi, а яшчэ больш – чытай.

– Ну ты выдаy, – адгукнуyся Анцiк, – проста прафесар, лекцыi чытаць табе.

А лiха з iмi, з тымi кiтамi, давайце вуп’емо.

Усе ажывiлiся, акром Кiрыла, i пацягнулiся за чаркамi.

– Слушна, слушна, спадар Вiнсэнт, – заyважыy Каменны Госць, – што значыць чалавек у выдавецтве працуе. Ну, за адвечных трох кiтоy!

– Добра, слушна, ну, будзьма, – загаманiлi yсе разам.

– А я дык лiчу, што гаyно.

Госцi y зняменнi yтаропiлiся на Кiцю.

– Яно табе трэба, Андрэйка? Хадзi лепей да мяне, ды пасуньцеся ж вы, – ледзьве не прыкрыкнула яна на Анатоля з дзяyчынаю.

 – Хадзi да мяне, маленькi, я цябе чаму iншаму навучу, – сэксуальна закацiyшы вочы i бессаромна yсмiхаючыся, заклiкала Кiця.

Падпiты хлапец памкнуyся yжо да Кацярыны, аднак Анцiк згроб яго y абдымкi i yсадзiy побач з сабою.

– Налiвай свае вокi, цi што тамака, бокi, Андрусь-Габрусь, улiвайся, адным словам, – падбаyляючы юнаку y кiлiшак казаy Анцiк. – Яно, шчыра кажучы, мела рацыю Кацярына. Сапраyды, гаyно твае вершы, i пiсаць табе не трэба, але чалавек ты харошы, прыгажунчык якi, – патрапаy па валасах, – не сумуй.

Во табе, на, хлеб – бацька, гарэлка – мацi. Што яшчэ трэба…

Аднак п’яны yжо малы толькi хлiпаy носам. I не ад крыyды, а ад роспачы, з-за таго, што не змог стрымацца перад гэтымi дзядзькамi.

– Пайшоy ты, Антон-г…н, да чаго дзiця давёy, – раскрычалася Кiця. – Пiцьменнiкi! Хадзем, малятка, са мной, – прыцiскаючы галаву хлапца да сваiх грудзей, Кiця павалакла яго на кухню.

– А вуп’емо, хлапцы! Га? – налiваy Анцiк.