Уладар рыбаў

Абрыдлi мне гэтыя кампанii, – не чакаючы запрашэння yвалiyся i пачаy распранацца.

Вiнусь моyчкi пакорлiва пайшоy за кiлiшкамi на кухню.

Анцiк тым часам пасоyваy камп’ютар на стале, каб найлепей уладкавацца.

– Кацяра y цябе шыкоyны! – крыкнуy ён з пакоя. – Даyно я не быy у цябе, не бачыy яшчэ. Дзе набыy?

– Ды так, у мастака аднаго, – азваyся Вiнусь, мыючы чаркi.

Ён прынёс хлеб, сала, кiслыя агуркi – што яшчэ трэба для душэyнай размовы.

– I yсё-ткi незвычайны нейкi кот у цябе.

Быццам падмiргвае. Дык ты i застаyку такую самую зрабiy? Ану, што тутака цiкавага…

– Не лезь! Лазяць тут розныя, а потым вiрусы пруць…

– Вой-вой-вой, вiрусы, падумаеш! Пiшаш што?

– Ну пiшу. Табе што? – гыркнуy Вiнусь.

– Ды нiчога-нiчога, не буду я глядзець без твайго дазволу. Гэта ж усё адно што y душу лезцi. Ну, за творчую смеласць, – выпiy i захрумсцеy агурком. – А я, ведаеш, нешта не магу пiсаць. Апошнiм часам нейкi страх апаноyвае.

Думаецца, што пiсаць – значыць растрачваць сябе. Вось увасобiш свае iдэi на паперы, выкажаш усё, а раптам больш анiчога новага не прыйдзе? I застанешся ты пусты i непатрэбны, а яшчэ горш – нiкому не цiкавы. Я зрабiyся нейкiм калекцыянерам думак. Ходзiш такi загадкавы, думкi цiкавыя носiш, усiм цiкавы, сыплеш фразачкi налева-направа. А потым з жахам разумееш, што сёй-той спрытнейшы паклаy ужо твае выразы на паперу i ганарыцца iмi як сваiмi yласнымi. I морду яму не наб’еш, бо плагiят «дакументальна» не зафiксаваны.

– Таму я лiчу, што творца павiнен быць вольным ад ягонага асяродку. Што кантакт ягоны з iм павiнен быць на асобасным узроyнi, а не на творчым. Бо ты лiтаральна атручваешся чужымi думкамi, губляеш сваю самасць i толькi клапоцiшся пра тое, каб некага пераплюнуць. А на самай справе не можаш узняцца вышэй за гэты асяродак, варышся y гэтай калатнечы i лiчыш сябе найсамейшым. Інтэлектуальна кантактаваць трэба з наасферай, з вопытам усяго чалавецтва.

– Але ж ён таксама складаецца з асобных iмёнаy, i ты кантактуеш з кожным паасобку. Некага прымаеш, некага – не, i yсё гэта таксама на цябе yплывае. Чаму ты гэта не лiчыш атручэннем?

– Бо гэта yжо спадчына – скарб, гэта iншыя варункi, i табе цiкава yсё асэнсоyваць з пазiцый сучаснасцi.

– Аднак жа ёсць i побач з табой скарб – прызнаныя майстры, з якiмi ты нiбыта y падобных варунках.