Уладар рыбаў

А нос такi – ад прыроды. Парода мая такая, асаблiвая. Nulla fides fronti – як кажуць, не давярай знешнасцi. Дарэчы, маю гонар, Апостраф.

– Вiнусь, – прамармытаy хлапец.

– Ведаю, ведаю. А яшчэ ён жа Вiнсэнт, ён жа Вiна, ён жа Вiначка i гэтак далей. А я проста Апостраф. А гэта – Палагея, – адрэкамендаваy кот рыбiну, тая нiчога не адказала. – Ну, прымай гасцей.

Заyважыyшы разгубленасць у вачах хлопца, кот мовiy:

– Ага, ты, пэyне, не ведаеш, чым нас частаваць, што ядуць каты такога палёту. Клопат, першы i апошнi раз прыходжу са сваiм.

Ну, падсоyвай фатэль – не люблю табурэцiкаy, зэдлiкаy i рознай часовай мэблi. Фатэль – вялiзны, мяккi – на вякi, ён адпавядае майму светаадчуванню. Нясi келiхi, канечне, калi y цябе нешта маецца, апроч цудам ацалелых чарак.

Вiнусь пасунуyся за кубкамi на кухню. Ён па-вар’яцку yсмiхаyся i yжо цалкам прымаy гэтую дзiyную гульню ашалелай фантазii – можа, прынесены Аглаяй зёл даyся y знакi?

Кот, нягледзячы на свае памеры i таyшчыню, быy надзвычай рухавы i спрытны.

3 нiадкуль ён дастаy марцiнi, тут жа аформiy келiх цукровым абадком са скрыльком лiмона, сiнiм парасончыкам ды саломiнкай – для Вiнуся – выпрацоyвай эстэтычны густ. Пузатую запацелую пляшку тэкiлы, соль i зноy жа нарэзаны лiмон – для сябе. I прыгожую разетачку, у якой кiшэла цёмна-чырвонае змесцiва – матыль, – для рыбiны, а таксама пластыкавую бутэльку «Мiнскай-4».

– Упадабала, ведаеш, вашую ваду, не прызнае iншай – нясмачна ёй, бачыце.

Рыбiна выслiзнула з кенгуратнi i прымасцiлася на канапе побач з Вiнусем.

Кот павязаy ёй чырвоную сурвэтку такiм чынам, што закрыy рот. З адчуваннем зробленай справы запоyнiy сабой вялiзны стары дзедаy фатэль.

– Уф, запарышся тутака з вамi. Ну, запрашаю, калi ласка.

Вiнусь з насалодай пацягваy марцiнi. Кот з неверагодным спрытам паглынаy тэкiлу, лоyка арудуючы лапамi. Злiзваy з лапы соль i прафесiйным рухам адпраyляy у рот кружок лiмона, зацiснуты мiж указальным i сярэднiм пальцамi.

I толькi рыбiна злосна круцiла вачыма i yзмахвала плаyнiкамi, спрабуючы выпрастацца з недарэчнай сурвэткi.

– Цябе, як фiлолага, вiдаць, цiкавiць, чаму Апостраф? – чмякаючы лiмонам, запытаyся кот. І, не чакаючы рэакцыi суразмоyцы, працягнуy: – Апостраф – гэта знакавая фiгура, не кожная нацыя можа iм пахвалiцца. Апостраф – надрадковы знак, не нейкая там коска на паслугах. Я заyсёды над – быy, ёсць i буду! Звысок аглядаць раyнюткае поле тэксту.