Уладар рыбаў

Яна ператварае цябе y гiганцкага чарвяка, што заглытвае кавалкi няyробленага тэксту, пераварвае-перапрацоyвае яго i выдае багатую yрадлiвую глебу – твой твор, падпiсаны iншым…»

– Ведаеш, Каа, як яны цябе называлi? Чарвяком, земляным чарвяком! – замяyкалi голасам Багiры з мульцiка пра Маyглi камп’ютарныя калонкi.

– Ну гэта yжо сапраyднае нахабства! – адштурхнуy ад сябе клавiятуру хлопец. – Такiх генiяльных вiрусаy не бывае, каб ведалi мае думкi. – Выходзь, тлустая пачвара! Да цябе звяртаюся, – Вiнусь з выклiкам паглядзеy на карцiну.

 – Не выйдзеш? Чорт з табой!

Раззлаваны хлопец пайшоy гатаваць каву.

– Зусiм ужо дах з’ехаy. Няма з кiм гаварыць, дык з намаляваным катом. Чорт ведае што такое.

– А такi й ведае.

Вiнусь, уваходзячы y пакой, ад неспадзеyкi выпусцiy з рук кубачак кавы i, не адчуyшы апёку, проста здранцвеy. Ён не мiргаючы yтаропiyся на… Амаль на yвесь стол, пасунуyшы манiтор, уссядаy ён. Агромнiсты, увесь у тлушчавых зморшчках чорна-сiва-паласаты… кот. Заднiх лапаy, на якiх ён сядзеy, не было вiдаць з-за тоyстага жывата, праз рэдкую шэрстку якога разавелася скура.

Пухкi хвост звешваyся да крэсла. Кот задаволена yсмiхаyся. Уперадзе y кенгуратнi – прыладзе, у якiх мацi звычайна носяць дзетак, каб мець вольнымi рукi, акруглiyшы вялiзныя вочы i выпрастаyшы плаyнiкi, ляжала шэра-бэзавая рыбiна.

– Заходзь-заходзь, Вiнсэнты. Не бойся, я не глюк. Я гэткая ж аб’ектыyная рэальнасць, дадзеная нам у адчуваннях, як i ты, ме-еyжду протчым.

Сутаргава зглынуyшы, на ватных нагах, з тым жа немiргаючым позiркам i выставiyшы адну руку yперад, Вiнусь паволi, як не yмеючы хадзiць, пасунуyся да стала.

– Ну дакранiся, каб упэyнiцца. Што за людзi, нiгiлiсты yсе як адзiн. Толькi б памацаць, пакамечыць, на зуб узяць… Смялей, смялей. Дайце вы рады, так напалохацца.

– Гэ-гэ-тага не можа быць, – ледзьве прашаптаy збялелы хлопец.

– Ну яшчэ дадай: таму што не можа быць анiколi, – iранiзаваy кацяра. – Ды не тры ты вочы, я – сапраyдны, нават больш, чым ты думаеш. Сядай, кажу табе.

Ты ж сам мяне запрасiy. Праyда, не дужа ветлiва. Ды мне yжо, шчыра кажучы, абрыдла з табою паманьвацца, занадта прадказальна ты рэагуеш на мае жарты. Даyно хацеy блiжэй пазнаёмiцца, ды yсё неяк нагоды не было – зашмат наведвальнiкаy у цябе.

Вiнусь збянтэжана разглядаy незвычайнага госця. Хiтрыя жоyтыя вочы i вялiзны чырвоны нос.

– Ага, яшчэ скажы, як у п’янiцы. Чыя б ужо карова рыкала… Я yжываю выключна высакародныя напоi, а не нейкiх там «буслоy».