Уладар рыбаў

Анцiк ужо ачмураy гандлярку, калi y лаyку зайшлi дзве дзяyчыны. Апранутыя былi модна. Нiжэйшая, у чырвоным трусiным футрачку, была yжо на падпiтку. Высокая чарнявая была вiдавочна цверазейшая за сяброyку.

– Аглая, што возьмем, зноy па гарэлцы цi па пiве? – звярнулася да яе.

– Бяры што хочаш, – азвалася тая, – цыгарэты не забудзь.

– Дзяyчаткi, даражэнькiя, мы вам дапаможам з выбарам, – пачаy клеiцца Анцiк, – скажы, Вiнусь?

Ён згодна кiyнуy.

– Адвянь, – кiнула чарнявая.

– Танюха, што табе, хай дапамогуць.

– А мы й жывем тутака блiзка, – падхапiy Анцiк. – Чаго вам па цемры блындаць, згвалцiць яшчэ хто. Хадзем з намi.

– А вы не згвалцiце? – хмыкнула Таня.

– А мы yсё палюбоyна вырашым, – падмiргнуy Анцiк.

– Дапраyды, пайшлi, Танюха, – заблiшчэлi вочкi y Аглаi. – Думаю, яны нас не скрыyдзяць, – выходзячы з крамы працягвала яна.

– Пакрыyдзiш такую. Грэнадзёр у спаднiцы, – шапнуy Анцiк на вуха Вiнусю, кiваючы на Таню.

Расчынiлiся дзверы лiфта. Уся кампанiя y абдымку вывалiла на пляцоyку. Каля кватэры Вiнуся на прыступках сядзела… Кiця.

– Што ты тут робiш? – памкнуyся да яе Вiнусь.

– Я думала… я хацела… Ды нiчога!!! – выкрыкнула яна i пабегла yнiз па лесвiцы.

– Стой, шалёная! – рынуyся за ёю Анцiк.

– Сяброyка? – запыталася Аглая.

– Ды так, знаёмая, – запнуyся Вiнусь.

– Не дагнаy, у тралейбус ускочыла, – увалiyся y кватэру задыханы Анцiк.

Час ляцеy незаyважна i весела. Дзяyчаты аказалiся надзвычай шчабятлiвымi. Адтаяла i суровая Таня. У нейкi момант позiркi Вiнуся i Анцiка сустрэлiся, i яны зразумелi адзiн аднаго. Анцiк з Таняй паехалi да яго. Аглая мякка абвiла Вiнуся за шыю…

…Яна спала на спiне, кароткiя павекi напалову прыкрывалi вочы. Ненатуральна-белыя валасы i бялкi з-пад напаyзаплюшчаных павек рабiлi яе падобнай да кiнутай дзiцем лялькi… Вiнусь палiy i прысёрбваy каву.

– Пры-крап-ры-крап-ры-крап… – назаляyся кран.

– Ды сцiхнi ты!!! Што вам усiм ад мяне трэба?! Га?! Жыву як жыву. Я нi да кога не лезу! Ад-ча-пi-це-ся-я!!! – крычаy Вiнусь некаму yяyнаму. – Пакiньце мяне y спакоi! Чуеце? – з усяго маху запусцiy конаyку y сцяну, плюхнуyся на табурэтку, ахапiyшы голаy рукамi.

эпiзод 5

Скончыyшы рэдагаваць дзiцячую казку, Вiнусь засеy за сваё. «Нясцерпна нудная, няyдзячная праца. Высмоктвае yсе сiлы.