Болганчык еллар. Мөһаҗирләр (җыентык) / Муть. Мухаджиры

Улын өйләндерде, кызын кияүгә бирде. Хәзер инде аны йә яучы карчык итеп, йә кендекче әби итеп кенә чакыра торган булдылар. Патый андый эшләрнең берсеннән дә баш тартмады. Аның гадәт-холкы үзгәрмәде, йортта бөтенесенә берүзе баш булып килә бирде.

Барыннан да бигрәк киленгә – Вафаның хатынына кыен иде.

– Килен кеше ул эт белән бер, икесенең дә урыны – чүплек башында, – дия иде.

Беркөнне киленнәре:

– У?РЅРєУ™Р№, СЃРёРЅ ТЇР·РµТЈ РґУ™ кайчандыр килен булгансыңдыр РёС‡? РЎРёРЅРµ РґУ™ шулай эткә тиңлиләр идеме? – РґРёРіУ™С‡, Патый:

– Мин үзем әйбәт идем, – дип кырт кисте.

Киленнең РёРєРµ баласы һәрвакыт диярлек ТЇР· әти-әниләрендә яши РёРґРµ. У?ллә РЅРёРґУ™ бер Р±Сѓ йортка кайтсалар, Патый аларга:

– Аяк астында чуалмагыз! Барыгыз, ычкыныгыз моннан! Күземә күренәсе булмагыз! – дип кычкырынып кына тора.

Шуннан соң балалар чыгып китәләр. Вафа белән хатыны балаларын якларга батырчылык итмиләр, Патый күз алдында хәтта балаларын сөяргә дә куркалар иде.

Кайчакларда күрше авылдан балалары белән кияүгә чыккан кызы да килә. Алар килгәч, Патый:

– Бусы кызым баласы, балдан да татлы анасы, – дип, оныкларын сөяргә керешә иде.

У? Вафа балалары өчен аның икенче мәкале бар:

– Бусы улым баласы, еландай зәһәр анасы, – дип, аларга чиртеп яки чеметеп ала иде.

Патый кызы белән киявен хәзинәсендә булган сые белән сыйлап кунак итә.