На парозе раю

Яна то клалася y ложак, то yключала святло, пачынала чытаць, але не магла адбiцца ад навязлiвых успамiнаy. Постацi людзей з яе далёка мiнулага акалялi яе, пра нешта пыталiся, нечага патрабавалi. Паступова яна выбiлася з сiл i больш не працiвiлася, а пачала размаyляць з iмi, перагортваючы днi сваёй маладосцi. І сама здзiвiлася, што так яскрава yсё помнiць з мiнулага, у той час як звычайна забывалася пра тое, што здарылася зусiм нядаyна.

Ёй згадаyся Сяргей Кедраy. Толькi яго аднаго яна i кахала y сваiм жыццi. У партызанскi атрад ён прыляцеy з Масквы y снежнi 1943 года y новенькiм белым кажушку, у шапцы з чырвонай зорачкай, чарнавокi i жвавы, як цыганчук, з кабурой на поясе.

Паколькi ён узначалiy камсамольскую арганiзацыю партызанскай брыгады, дык яна, сувязная i сакратар падпольнай камсамольскай арганiзацыi Антопальскага раёна, атрымлiвала ад яго заданнi раскiдаць лiстоyкi, разведаць колькасць тэхнiкi y нямецкiм гарнiзоне. Клава была гатовая на yсялякую рызыку, толькi б спадабацца яму. Упершыню яна перажывала такое моцнае захапленне. Калi раней, накiроyваючыся y лес, апранала на сябе розную старызну, i ледзь сажаю твар не пэцкала, каб не кiдацца y вочы акупантам, дык цяпер прыбiралася, як на свята, у квяцiстую хустку i цёмную свiтку, аздобленую пушыстым цыгейкавым каyняром. Аднойчы, калi яна, расчырванелая з марозу, шчаслiвая ад прадчування сустрэчы з каханым, з’явiлася перад Сяргеем, ён здзiyлена прамовiy:

– А ты нiшто сабе дзяyчына!

– Якая yжо yдалася. Вось, Сяргей Анатольевiч, я накрэслiла, як размяшчаюцца y Кобрыне палiцэйскi yчастак i yправа, а тут – iхняя сталоyка, усё, як на далонi.

Да таго ж i гэтага польскага нацыяналiста Збышака Смактуноyскага yпекла. Забралi яго y гестапа.

– Ну, ну раскажы, прыгажуня мая лясная! – Сяргей глядзеy на яе з непрыхаванай пажадлiвасцю.

– Данос на яго напiсала па-польску, што, маyляy, ён супрацоyнiчае з савецкiмi партызанамi, што разам яны збiраюцца знiшчыць гарнiзон акупантаy у Кобрыне. Мая сястра паслала гэты лiст па пошце, праз тры днi яго арыштавалi.

– Малайчына! Такiя твае поспехi варта адзначыць.

Сяргей паставiy на стол пляшку самагонкi, паклаy паyбохана хлеба, нарэзаy сала.

– Сядай, чаго стаiш, як чужая? Мы ж з табою yжо цэлы месяц знаёмыя! Можна сказаць: своеасаблiвы юбiлей! – сказаy Сяргей, налiваючы два металiчныя кубкi, зробленыя з гiльз, i спакуслiва пазiраючы на Клаву з-пад iлба.

Яна маyчала. Ёй хацелася проста глядзець яму y вочы i слухаць ягоны голас.