На парозе раю

– Я гатовы гэты груз да смерцi на руках насiць, – запэyнiy яе хлопец.

– Каму патрэбны такiя ахвяры? – засмяялася Юля.

– Ахвяраванне y гонар багiнi кахання, – цi жартам, цi yсёр’ёз адказаy хлопец.

– Адкуль вы ведаеце мой адрас?

– Я ж у мiлiцыi працую.

– Зразумела. Што ж, мне пара y маю вавiлонскую вежу, – сказала дзяyчына, кiваючы y бок дзевяцiпавярховага iнтэрната.

– Нiчога, у мяне ёсць магчымасць атрымаць службовую кватэру, трэба толькi ажанiцца.

– Нявеста yжо ёсць? – спытала Юля.

– Ёсць, з тае першай нашай сустрэчы…

– Не размею.

– Не yсё адразу, – усмiхнуyся Барыс. – Можа, пойдзем у кафэ пасядзiм? Цi вас правесцi дадому?

Юлi не спадабалася, што гэты хлапчук раптам уварваyся y яе жыццё i спрабуе распараджацца паводле свайго меркавання.

– Мяне дома чакаюць муж i дзецi, – схлусiла Юля.

– Не трэба выдумляць алiбi, Юлiя Максiмаyна. Я сабраy пра вас усю неабходную iнфармацыю. Сустрэча наша зусiм не выпадковая. Разумею, што для вас гэта нечакана. Але ж у мяне не было iншага выйсця.

Усе гэтыя гады я думаy пра вас.

Яна адчула сябе нiякавата, бо не мела звычкi хлусiць, а яшчэ таму, што гэты хлопец быy маладзейшы за яе.

– Давайце сустрэнемся заyтра yдзень, – прапанаваy ён.

– Чаму yдзень?

– У мяне заyтра выхадны. І пашпарт вазьмiце з сабою.

– Навошта?

– А што ж я буду правяраць, грамадзяначка?

– Вам абавязкова трэба нешта праверыць? – засмяялася Юля не столькi са свайго пытання, колькi з-за прыхаванага падтэксту.

– Абавязкова. Прафесiйнае захворванне, як вы заyважылi.

– Добра, але рыхтуйцеся y такiм разе расказаць i пра вясковае жыццё вашых бацькоy, i пра вашу мiлiцэйскую службу. Не буду ж я дарма час марнаваць.

– Усё, усё раскажу.

Яны дамовiлi аб месцы i часе спаткання. Барыс пацалаваy ёй руку на развiтанне.

Лiфтам Юля паднялася на сёмы паверх. Тут было шумна, у некага гарлапанiy тэлевiзар, гаманiлi дзецi, якiя звычна бавiлi час пасля садка на калiдоры. Юля прайшла y свой пакойчык. Есцi не хацелася, гарбата з пачастункамi y Клаyдзii Мiхайлаyны, пэyна, перабiла апетыт.

Яна павесiла куртку, села за стол, стала праглядаць запiсы, збiралася накiдаць артыкул i раптам злавiла сябе на тым, што думае пра Барыса i yсмiхаецца.

«Вось паскудны хлапчук, – падумала яна, – зусiм натхненне выбiy, перашкаджае працаваць. Даyно са мною такога не здаралася. Што ж будзе далей?»

4

Пасля вiзiту журналiсткi ноч у Клаyдзii Мiхайлаyны выдалася бяссонная. Нават рэладорм не дапамог.