На парозе раю

Гэта ж не дакументальная аповесць, а звычайны газетны артыкул-аднадзёнка, каб пацешыць падпiсчыка, што некаму было горш, чым яму. Кажуць, гэта некаторым падымае настрой.

Юля дацягнулася рукой да галiнкi, сарвала некалькi клейкiх лiсточкаy, расцерла y пальцах, удыхнула жывы i гаючы пах першай зелянiны.

– Грамадзяначка, пакажыце, калi ласка, вашы дакументы.

Юля здзiyлена падняла вочы i yбачыла перад сабою маладога мiлiцыянера, на пагонах ягоных красавалiся дзве зорачкi.

– У нас што, камендацкi час? – здiвiлася дзяyчына.

– Мой час, – засмяяyся мiлiцыянер. – Я шмат гадоy марыy з вамi сустрэцца. А сёння паyдня праседзеy каля гэтага дома, чакаючы, калi ж вы выйдзеце. І што вы там так доyга рабiлi? Няyжо бралi iнтэрв’ю?

– Брала. А што, хiба мы знаёмыя?

– Так.

– Прабачце, я не магу yспомнiць, дзе мы сустракалiся.

– Некалi y нашай вёсцы Заброддзе вы бралi iнтэрв’ю y майго бацькi падчас жнiва. Ён быy камбайнёрам, а я – ягоным памочнiкам.

– Першае маё iнтэрв’ю, калi была на практыцы! Няyжо вы той самы хлопчык? Нiколi б вас не пазнала, – сказала журналiстка, акiдваючы позiркам танклявую постаць мiлiцыянера.

– Вы таксама змянiлiся, яшчэ больш папрыгажэлi. Я yвесь час сачыy за вамi. Маю на yвазе газетныя публiкацыi…

– Сачыць – ваша прафесiйнае захворванне? – засмяялася Юля.

– Вядома. Не без таго. Дазвольце правесцi вас дадому.

– Правядзiце, калi так хочацца.

– Вы не yяyляеце, як хочацца, – адказаy ён, беручы яе пад руку.

Яна здзiyлена паглядзела на яго кiрпаты профiль пад казырком фуражкi, адчула нейкi дзiyны спакой i абароненасць.

Яны iшлi поруч, маyчалi.

– Я не магу yспомнiць, як вас завуць, – схамянулася Юля.

– Барыс Бабровiч.

– А бацька ваш Мiхаiл Канстанцiнавiч?

– Не, Кандратавiч.

– Склероз пачынаецца, – засмяялася яна. – А вы ведаеце, што я жыву y мiкрараёне, вас чакаюць транспартныя выдаткi.

– Я гатовы ехаць з вамi хоць на край свету, – адказаy хлопец, спыняючы таксi.

Як толькi селi y машыну, Барыс назваy яе адрас.

Юля моyчкi здзiyлена паглядзела на хлопца. Ехалi яны yсяго хвiлiн пятнаццаць i за гэты час не прамовiлi нiводнага слова, саромеючыся таксiста, толькi паглядвалi адно на аднаго, нiба вывучаючы рысы твару.

Барыс меy тую непрыкметную знешнасць, якая не вылучаецца y натоyпе. Шэрыя вочы, кiрпаты нос, свежы твар, валасы коратка стрыжаныя. Хлопец як хлопец. Калi выйшлi з машыны, Юля падзякавала за якасную транспартную дастаyку каштоyнага грузу.