На парозе раю

«Гэта ж трэба, дурнiца старая, расхвалявалася з-за леташняга снегу! Ды пайшлi яны yсе! Даруй, Божа! – падумала яна, налiваючы з чайнiка y кубачак вады i запiваючы таблетку клафелiна. – Усё, нiякiх успамiнаy i думак! Спаць! Спаць! Бо заyтра буду зялёная, як вадзянiк».

Жанчына падышла да акна, паглядзела на пустую, цьмяна асветленую лiхтарамi вулiцу, узняла вочы yгору, дзе ззялi зоркi. «Адзiнае неба нiколi не губляе свайго хараства i не старэе, – падумала жанчына. – Можна бясконца глядзець у яго i не нагледзiшся, але трэба хоць трохi паспаць».

Яна лягла y пасцель, уздыхнула i ацiхла y чаканнi сну.

5

Юля спазнялася на спатканне, але не прыспешыла крок, iшла па набярэжнай, паглядвала на спакойную роyнядзь ракi, якая yсё ж такi цякла незаyважна, не спыняючыся нi на хвiлiну. Гэтак струменiць i жыццё, незаyважна i будзённа, у памкненнях i клопатах. Сёння яна паспела да абеду напiсаць артыкул пра Клаyдзiю Мартынюк пад назваю «Палеская кветка y Сiбiры». Цiкава, як успрыме гэты матэрыял рэдактар? Ён з тых абачлiвых людзей, што сем разоy саломку падсцелiць, перш чым не тое што yпасцi, а проста сесцi.

З другога боку, яго можна зразумець. Каб заснаваць новую газету трэба мець першапачатковы капiтал, прыкласцi вялiкiя намаганнi, а y дзяржаyным выданнi, дзе яна працуе, дастаткова аднаго – кiруй сабе, мiнаючы рыфы, мелi i штормы. Жыццё спакойна плыло да пенсii. Праyда, у рэдактара таксама шмат праблем, часам ён цiшком даставаy з сейфа пляшку з саракаградуснай вадкасцю i прыкладваyся да кiлiшка, каб зняць стрэс. Што ж, у кожнага – свой лёс i воля выбару y межах магчымага.

Юля здалёку пабачыла Бырыса, якi абапiраyся на бетонную агароджу набярэжнай, памахала яму рукою, маyляy, не злуйся, што спазняюся, я yжо тут. Хлопец пайшоy ёй насустрач. Быy ён на гэты раз у цывiльным: сiнiя джынсы, шэрая куртка, шматколерныя кiтайскiя красоyкi.

«Дзеля першага спаткання мог бы апрануцца элегантней, – падумала Юля. – Дзiця вёскi, што з яго возьмеш?»

Барыс радасна yсмiхаyся.

Юля залюбавалася гэтаю галiвудскаю yсмешкаю i замест прывiтання спытала.

– Чаму радуешся?

– Сустрэчы, Юлiя Максiмаyна! – адказаy ён, выцягнуy з-за спiны тры барвовыя ружы i падаy дзяyчыне.

– О, вы такi галантны! Не чакала.

– Каб кветкi дарыць, шмат розуму не трэба. Вы з пашпартам?

– Правяраць будзеце? – насмешлiва спытала яна.

– Абавязкова. Давайце ваш пашпарт.

– Мне гэты прымiтыyны жарт надакучыy, – расчаравана сказала Юля.

– Я не жартую.