На парозе раю

– Вы хочаце даведацца пра мой узрост? – з’едлiва спытала дзяyчына?

– Ваш узрост мне вядомы, i ён мяне зусiм не цiкавiць. Я прызначыy вам спатканне насупраць загса. Цi заyважылi?

– Толькi зараз убачыла.

Барыс зрабiy шырокi жэст рукою:

– Я запрашаю вас у гэты палац, каб вырашыць адно важнае пытанне.

Юля паморшчылася i сказала:

– Госпадзi, гэта ж толькi мiлiцыянеры могуць так засакрэцiць справу. У вас там працуе нейкая сваячка, пра якую трэба напiсаць у газеце?

– Не, я думаю, нам пара падаць заяву для рэгiстрацыi шлюбу.

– Шлюбу? – Юля зарагатала. – Першае красавiка даyно мiнула.

Барыс памаyчаy, чакаючы, пакуль яна супакоiцца, пасля yсхвалявана сказаy:

– Юлiя Максiмаyна, прабачце, я не з таго пачаy. Прапаную вам сваю руку i сэрца. Цi, наадварот, прашу вашай рукi. Як там правiльна, па-кнiжнаму? Дакладна не помню.

Барыс выглядаy збянтэжаным. Ён чакаy яе адказу, вiнавата зазiраючы y вочы. Яна таксама разгубiлася i не ведала, што яму адказаць. Нарэшце яна выцiснула з сябе:

– Перш, чым рабiць такi крок, трэба добра падумаць.

– Я шмат гадоy пра гэта марыy, думаy, уяyляy. Нас адразу не распiшуць, дадуць тэрмiн для абдумвання. Так што i y вас будзе час нешта вырашыць для сябе канчаткова. Пойдзем, я прашу вас.

– Пойдзем, – сказала яна рэзка, – але гэта першы i апошнi раз я патураю вашым авантурам. Запомнiце гэта!

Барыс узяy Юлю пад руку. Яны накiравалiся да будынка загса, узнялiся па прыступках, увайшлi y прасторны хол, потым – у маленькi кабiнет, дзе iх прыняла ветлiвая маладзiца, выдала нейкiя анкеты, якiя Юля не стала нават чытаць.

Барыс сам падпiсаy усе неабходныя паперы. Юля сачыла за iм. Ён усё рабiy няспешна, па-вясковаму грунтоyна i сур’ёзна. Зрэшты, ёй заyсёды падабалася назiраць за жыццём цi працаю iншых. Нават у маленстве, яна не брала yдзел у гульнях, а назiрала, як сяброyкi yваходзяць у ролi бацькоy, выконваюць нейкiя сцэнкi. Гэта часам здзiyляла, а найчасцей смяшыла яе. Ды i сама яна звычайна глядзела на сябе нiбы збоку. Пасля кожнай сустрэчы цi гутаркi з людзьмi, згадвала, перабiрала да драбнiц усе сказаныя словы, пераасэнсоyвала, каб зразумець, дзе яна была недастаткова тактоyная цi yважлiвая. І дакарала, i вiнавацiла сябе, калi нешта зрабiла не так. Гэтая рэфлексiя часам псавала ёй настрой, але i надавала yпэyненасцi y сваёй справядлiвасцi i сумленнасцi. Наогул яна лiчыла найвялiкшым грахом хлусiць сабе.

– Юлiя Максiмаyна, справа зроблена. Я запрашаю вас адзначыць гэтую падзею.