На парозе раю

Яна тады затрымалася да цямна y клубе, дзе быy прагляд мастацкай самадзейнасцi. Алёша чакаy яе каля хаты гаспадынi, дзе Клава кватаравала. Аддзялiyся ад дрэва, што расло каля веснiц. Яна ажно спалохалася. А ён супакоiy:

– Гэта я, Клава.

– Алёшка, куды ты прапаy?

– Гаспадарка yвесь час забiрае.

– Што ж, i гэта трэба.

– А ты yсё y начальстве ходзiш?

– Ай, Алёша, стамiлася я ад усяго. Якi з мяне начальнiк? Праз два днi еду вучыцца на курсы y Брэст, а пасля не ведаю, куды накiруюць.

– Хiба Сiроцiн цябе крыyдзiць? Людзi кажуць, што y цябе з iм шуры-муры.

– Хлусня гэта yсё, Алёшка. Ты ж мяне ведаеш. Ад зайздрасцi плятуць абы-што! Сiроцiн па серадах у Вышанскай вечаруе!

– Дык жа з гэтаю Вышанскаю Кедраy сустракаyся.

– Да Кедрава жонка прыехала, ён i ацiх. А гэтага ката памаyзлiвага Сiроцiна нiшто не спыняе: нi сям’я, нi пасада. Яны Вышанскую з рук у рукi перадаюць, як рэч. Божа, як я яе ненавiджу гэтую самадайку! Раскажы лепш пра сябе, Алёшка. Ты яшчэ не ажанiyся?

– Пакуль не сустрэy такую, як ты.

– Дзякую за камплiмент. Што ж мы тут стаiм? Пайшлi да мяне, узварам якiм напаю.

– Дзякую, я толькi на хвiлiнку, мяне сябры чакаюць, – раптам заспяшаyся Аляксей. – Яшчэ сустрэнемся… Ты доyга будзеш вучыцца?

– Прыкладна паyгода.

– Ну, бывай. Шчаслiвага вяртання, – ён пацiснуy яе руку на развiтанне i знiк у цемры.

Толькi цяпер жанчына звярнула yвагу на словы, сказаныя Алёшам тады: «Не сустрэy такую, як ты». Выходзiла, што яна была yзорам, якiм ён кiраваyся y пошуку сваёй палавiны.

Дзiyна, яна нiколi нават не yяyляла, што гэты хлопец мог быць яе мужам. Ён быy толькi добрым чалавекам, спагадлiвым, надзейным, у лепшым выпадку – сябрам.

Праз два днi Клаyдзiя з’ехала y Брэст на курсы партыйных i савецкiх работнiкаy. Спачатку там было цiкава, новыя людзi, знаёмствы, а пасля яна адчула, што сумуе па Сiроцiну, па ягонай мужчынскай сiле i пяшчоце, напiсала яму доyгi i прачулы лiст. Адказу не атрымала, пакрыyдзiлася i вырашыла больш не нагадваць пра сябе.

Напэyна, Вышанская зусiм яму галаву затлумiла, а жонка ягоная i не здагадваецца, што па серадах пасля вячэрнiх сходаy, яе муж спяшае да палюбоyнiцы.

Жонку Сiроцiна Клаyдзiя цiха ненавiдзела да гэтага часу i y нейкай ступенi лiчыла вiноyнiцай усiх сваiх нягод. Каб яна не з’явiлася, усё было б добра. Усталявалiся трывалыя адносiны з Іванам Самуiлавiчам. Клава адчувала пры iм сябе абаронена i yпэyнена.