На парозе раю

Варта было прыехаць жонцы, як пляткаркi адразу расказалi ёй пра каханне Сiроцiна да Клавы, што раз’юшыла кабету. Яна прыслала палюбоyнiцы лiст, у якiм абвiнавачвала Мартынюк ва yсiх смяротных грахах i называла брыдкiмi словамi. Тады Клаyдзiя адчула, што вакол яе yтварыyся вакуум, усе цуралiся яе. А найбольш пакрыyдзiла тое, што i Сiроцiн пачаy пазбягаць сустрэч з ёю, больш таго, паклапацiyся, каб выправiць яе на курсы. Дзе падзелася яго кахане, тыя словы, пяшчота i жарсць? А потым iнструктар Дробкiна сказала, што ён сустракаецца з Вышанскай.

Усё гэта трэба было перажыць, перадумаць i змiрыцца з лёсам.

Калi Клава вярнулася y Антопаль пасля заканчэння курсаy, дык даведалася, што Вышанскую нехта забiy. Ішло следства. Тэхнiчны сакратар Таня Нiчыпарук сказала, што лiст, якi Мартынюк прысылала Сiроцiну, знаходзiцца y маёра дзяржбяспекi Войкава, якi расследуе забойства Вышанскай.

Толькi цяпер, праз пяцьдзясят гадоy Клаyдзiя Мiхайлаyна мiжвольна падумала: «Калi Аляксей у сорак шостым хаваyся y лесе з рэшткамi yкраiнскай паyстанцкай армii i ведаy, што сакратар райкама партыi Сiроцiн бывае y Вышанскай па серадах, можа, хацеy забiць яго там.

Напэyна, тады Івану Самуiлавiчу пашчасцiла, можа, у той вечар не наведаy палюбоyнiцу.

За што забiлi Вышанскую? Няyжо толькi за тое, што спала з раённым начальнiкам? А мо таму, што я сказала пра сваю нянавiсць да яе? Дык гэта ж я вiнаватая. Я… – раптам падумала жанчына i зацiснула сабе рот, каб не yвасобiць у словах тую думку, што, як маланка, працяла яе сэрца.

 – Госпадзi, даруй i памiлуй. Няyжо гэта праyда? У такi страшны час цяжка выжыць, выстаяць, не разгубiцца, не памылiцца, хто свой, хто чужы? Усе мы толькi кволыя стварэннi Божыя, няздатныя нi абаранiцца, нi знайсцi правiльны шлях у поцемках беспрасветнага жыцця».

7

Пазванiлi y дзверы. Клаyдзiя Мiхайлаyна зазiрнула y вочка, убачыла Юлю, адчынiла.

– Добры дзень! Прабачце, што я без папярэджання, – сказала журналiстка.

– Добры дзень. Заходзьце.

Юля, ледзь пераступiyшы парог кватэры, дастала з сумачкi газету i аддала гаспадынi.

– Вось артыкул пра вас. Рэдактар паставiyся вельмi прыхiльна.

– Дзякую, Юлечка. Што ж мы тут стаiм? Заходзьце, калi ласка, у пакой. Зараз я гарбатку завару, i мы пачытаем ды абмяркуем ваш артыкул.

Клаyдзiя Мiхайлаyна yзяла газету, хаваючы хваляванне, але рука здрадлiва дрыжала, i накiравалася на кухню. Юля прымасцiлася на канапе, ёй не цярпелася пачуць думку гераiнi нарыса.