На парозе раю

– Што вас турбуе? – здзiвiлася Юля.

– Ды рознае. Цi мала як людзi гэта зразумеюць i yспрымуць. Ды што мы yсё пра мяне? Раскажыце лепш пра сябе.

– Мая мама таксама з-пад Антопаля была, з Пiгановiчаy. Так што мы з вамi амаль зямлячкi.

– Была? – перапытала гаспадыня.

– Так, яна памерла даyно, мне i дзесяцi гадоy не было. Кволiлася на сэрца, прастудзiлася y маленстве. Бацька адразу ажанiyся другi раз. Была y яго даyняя сяброyка y Кобрыне, куды мы пераехалi, там я дзесяцiгодку скончыла, паступiла y БДУ.

З мачыхаю мы людзi чужыя.

– Юлечка, раскажыце пра што-небудзь весялейшае.

– Мяне замуж сватаюць, – нечакана для сябе сказала Юля пра тое, што яе найбольш хвалявала y гэтую хвiлiну, а параiцца не было з кiм.

– Вiншую i жадаю шчасця. З такой нагоды, можна i вiнца выпiць? У мяне ёсць, – прапанавала гаспадыня.

– Не, калi ласка, не трэба. Сёння я дзяжуру па газеце. У такi дзень трэба мець абсалютна цвярозую галаву.

– Што ж, настойваць не буду. І хто ж жанiх? – лагодна спытала гаспадыня.

– Ды так, адзiн хлоцец, трохi маладзейшы за мяне.

– Гэта не бяда. Абы чалавек быy добры.

– А вы свайго мужа моцна кахалi?

– Спачатку была закаханасць, а потым… Хто яго ведае? Ён быy такi неyраyнаважаны, проста камяк нерваy. Зразумела, перажыць прынiжэннi, голад, холад, страх смерцi, хваробы. У такiх мiтрэнгах мала каму yдаецца выйсцi пераможцам. Іншы раз мне здавалася, што ён ненавiдзiць увесь свет. Таму i хваробу не адолеy.

– Як гэта страшна!

– Страшна – не тое слова.

Жудасна! Ён жа быy з вайскоyцаy, людзей якiх з маладосцi прывучваюць жыць па загадах. Такiя людзi вельмi дрэнна арыентуюцца y жыццi… А твой жанiх, дзе працуе?

Юля разгублена паглядзела на гаспадыню, не адважваючыся адкрыцца, пасля yсё ж сказала:

– У мiлiцыi.

Клаyдзiя Мiхайлаyна скрушна пакiвала галавою i сказала:

– Што ж, мiлiцыянерам таксама трэба жанiцца. А якi ён?

– З тых, што прыйшоy, пабачыy, перамог.

– Дай Божа вам шчасця. Сама я са шчасцем недзе размiнулася.

Але ж вось перажыла i каханых, i ворагаy.

– Канчаткова я яшчэ нiчога не вырашыла. Магу i перадумаць.

– Жанчыны часам выходзяць замуж для таго, каб нарадзiць дзiця. Спрацоyвае магутны прыродны iнстынкт. А каханне – толькi казачная жар-птушка. Ва yсялякiм разе я жадаю вам шчасця. І хачу зрабiць маленькi падарунак.

Клаyдзiя Мiхайлаyна выйшла на кухню i праз хвiлiну вярнулася з маленькiм чайнiчкам, бакi якога былi распiсаны yзорам у выглядзе галiнак хвоi.