На парозе раю

Аднойчы yвечары мы з сяржантам Мiхальчуком iшлi па набярэжнай, чуем, нехта y цемры плёхаецца. Думалi: тапелец. Я кiнуyся y ваду i дастаy голую дзяyчыну. Аказваецца, яна вырашыла пакупацца голенькая, бо не мела пры сабе купальнiка. Сяржант мяне сфатаграфаваy на памяць.

– А цяпер ты y гэтай русалкi па трое сутак дзяжурыш?

– Юлька, ну там няма нiчога сур’ёзнага, – разгублена пачаy апраyдвацца Барыс. – Мы проста знаёмыя i yсё.

– Для чаго табе гэтае знаёмства?

– Проста так.

– Ажанiyся ты таксама проста так? Дзе ж тваё каханне? На дне Мухаyца yтапiy, як русалку ратаваy? А цяпер ходзiш да яе невад закiдваць.

– А табе што да мяне? – абурыyся Барыс. – Я ж не магу цяпер з табою спаць. Мы нашага будучага сыночка аберагаем. А яна дзеyка вольная! Усе мужыкi так робяць!

– Прэч! Прэч з маiх вачэй! – закрычала Юля, адчуваючы, што падлога перакульваецца y яе пад нагамi, а yвесь свет рушыцца, ператвараецца y хаос.

10

Юля нарадзiла мёртвае неданошанае дзiця.

Барыс сам пахаваy сына, бо жонка была слабая i цэлы месяц праляжала y бальнiцы. Як толькi выпiсалася, паехала на магiлку да дзiцяцi. Была ранняя вясна, недзе высока y небе спяваy жаваранак, напэyна, першы сёлета. Юля доyга i цiха плакала, стоячы над маленечкiм грудочкам зямлi пад невыносна шчаслiвы спеy вольнай птушкi. Нават падумалася, што, магчыма, гэта душа яе сына yвасобiлася y жаваранка i радуецца сустрэчы з мамаю, якая не паспела яго нi папесцiць, нi накармiць малаком.

На драyляным крыжыку было напiсана «Бабровiч Іван». Напэyна, Барыс не доyга думаy, даючы iмя сыну, назваy першае, што прыйшло y галаву. Яна марыла назваць сваё немаyлятка Святаславам. Дата нараджэння i смерцi y дзiцяцi супадалi.

«Мёртванароджанае каханне прынесла мёртванароджанае дзiця, – горка падумала Юля, – сама я ва yсiм вiнаватая. Калi б кахала Барыса па-сапраyднаму, напэyна, змагла б дараваць. Як нiчога не мела, так i не маю. А сустракацца з iм не хачу.

Нiколi! Сыночак мой, даруй мне. Я гатова аддаць табе сваё жыццё, але табе yжо нiчога не трэба. Ты не паспеy на гэтай зямлi нават паветра yдыхнуць, выпiць глыток вады. Прыйшоy з неба i схаваyся ад мяне пад зямлю. Як жа страшна я пакарала сябе…»

Яна прысела, дакранулася да вiльготнай глебы, якая замест пялюшак ахутвала зараз яе дзiця, i сэрца працяло вострым болем, нiбы змяя пракусiла грудзi i высмоктвала сiлу, жыццё, кроy з яе цела.