На парозе раю

Няyпэyненаю, хiсткаю хадою Юля доyга iшла да брамы, мiнаючы мноства магiл, свежых i даyнiх, тысячы нябожчыкаy пазiралi на яе з фотаздымкаy з нямым дакорам, што яна не yратавала свайго сына, не вынасiла яго, не дала магчымасцi пажыць на белым свеце, сказаць сваё першае y жыццi слова: «Мама». Яе сын заставаyся сярод гэтых чужых магiл, сярод чужых душ.

«Як жа я не дадумалася пахаваць сыночка на вясковых могiлках побач з яго бабуляй – маёй мамай? Яна б прыняла яго на тым свеце i даглядала б, а цяпер… – з жахам падумала яна.

Знясiленая непамерным горам Юля увайшла y свой пакой i са здзiyленнем убачыла Барыса.

– Прывiтанне! Чаму ты мяне не дачакалася? – нездаволена спытаy ён. – Я прыехаy забраць цябе, а мне сказалi, што ты yжо выпiсалася i пайшла.

Юля моyчкi скiнула палiто, села на канапу, заплюшчыла вочы.

– Не трэба мне дэманстраваць сваё гора! Я таксама пакутую, – злосна сказаy Барыс.

Юля распюшчыла вочы, з нянавiсцю паглядзела на Барыса i спытала:

– Што ты тут робiш?

– У якiм сэнсе? – здзiвiyся ён.

– У самым прамым.

– Я тут жыву на правах твайго мужа.

– Заyтра я падам на развод. А цябе прашу пакiнуць мяне назаyсёды i не трапляць на вочы.

Барыс замiтусiyся, збiраючы нейкiя рэчы, потым выпрастаyся i сказаy:

– Калi я пайду, дык ужо назаyсёды.

– Я толькi гэтага ад цябе i чакаю.

– Я кахаy цябе.

– Я, здаецца, – таксама. Але лiмiт выбраны. Усё скончылася. Можа, у цябе на русалку знойдзецца больш гэтага дэфiцытнага рэчыва.

Барыс раптам упаy на каленi, схапiy Юлю за рукi, стаy iх цалаваць i казаць нешта бязладнае i бессэнсоyнае. Яна вызвалiлася, з агiдаю адштурхнуyшы яго, i закрычала:

– Пакiнь мяне y спакоi! Малю! Я не вытрымаю тваёй прысутнасцi побач! Мне лепш легчы y магiлу з сынам, чым з табою y адзiн ложак! Ты можаш гэта зразумець?

– У цябе пасляродавы псiхоз!

– Затое ты разумны i цвярозы.

– Я чалавек, а не рэч, якою ты хочаш распараджацца!

– Я? Табой? Эх, ты. Я хацела пакахаць у табе мужчыну, паважала як асобу, як чалавека. А ты толькi звычайны самец, гатовы сеяць сваё мярзотнае насенне куды заyгодна. Праходзь мiма, сейбiт!

– Я табе гэтага не дарую!

Ён замахнуyся, гатовы выцяць яе. Юля выпрасталася перад iм, зрабiлася быццам вышэйшаю ростам, i крыкнула.