На парозе раю

Займаюся самаадукацыяй, каб умець выступаць i весцi гутаркi з людзьмi. Я даражыла гэтым жыццём. І раптам трапiць пад падазрэнне да сваiх. Інструктар Дробкiна мне сказала, што i y Расii было шмат такiх выпадкаy: пакуль знойдуць вiнаватага, дык пасадзяць пяць нявiнных. Калi мне сказалi, што органы не падманеш, я адразу згадала гэтыя словы, i мяне ахапiy жах за мой далейшы лёс. Я вырашыла скончыць жыццё самагубствам. А як хацелася жыць, працаваць на пяцiгодку!

Жадаю Вам, Іван Самуiлавiч, поспехаy у працы i жыццi. Асаблiва жадаю поспехаy у выкананнi Сталiнскай пяцiгодкi, як бы хацелася yбачыць СССР у 1950 годзе.

Мне yсяго трыццаць адзiн год, i праз нейкую паскуду (прабачце) я так пакутую i памiраю! Родны Іван Самуiлавiч, я ж зусiм нi y чым не вiнаватая, нiкога не ведаю з ворагаy, нi з кiм не маю сувязi. Разумею, што напружанне y нашым раёне вялiкае, банды рабуюць крамы, забiваюць партыйных i савецкiх работнiкаy, але ж няyжо Вы можаце yявiць мяне y iх шэрагах? Я ж так любiла сваю Радзiму i савецкую yладу.

Спытайце, як я працавала y падполлi y т. Хромавай, Шаша, Кедрава.

З глыбокаю павагаю i сардэчным прывiтаннем – К. Мартынюк. Мне хочацца, каб вы помнiлi мяне. Невiнаватая адыходжу з жыцця.

14

З гэтага лiста Юля зразумела, што Клаyдзiя Мiхайлаyна сапраyды y той момант стаяла на мяжы самазабойства. Крыyда на бессардэчных людзей за несправядлiвае абвiнавачванне патрабавала пратэсту. Адзiнае, што яна магла зрабiць, знiшчыць сябе, каб застацца нямым дакорам сваiм катам.

Журналiстка yявiла маладую Клаyдзiю, яе страх i сорам перад няпраyдаю, якая раптам абрынулася невыносным цяжарам на яе душу, зрабiла нямоглаю, гатоваю развiтацца з жыццём.

Ад шчырага спачування Юлi стала цяжка дыхаць, як тады, калi яна стаяла над магiлаю сына, быццам яшчэ адну страту перажыла y жыццi. Але яна перасiлiла сябе i перагарнула яшчэ адну старонку, дзе прачытала яшчэ адзiн лiст Клаyдзii Мiхайлаyны. Гэта быy адчайны i безнадзейны крык душы:

«Дарагiя тата i сястрычка Надзя!

Хачу паведамiць наступнае: мне вiнная 300 р.

цётка Усцiна i y маёй радыёле схавана 460 р., на ложку ляжаць 2 прасцiны i 2 коyдры, астатнiя мае рэчы вы ведаеце. Дарагая, адзiная мая сястрычка, насi iх на здароyе. Адрэз на палiто завязi y Кобрын да Станiславы, няхай пашые табе, будзеш насiць ды мяне згадваць. Туфлi мае табе будуць па назе. Я нiкому нiчога не вiнаватая. Мяне спасцiгла вялiкае гора – падазраюць у распаyсюджваннi антысавецкiх лiстовак, таму канчаю жыццё самагубствам.