На парозе раю

Хутка ёй трапiлiся дакументы, дзе гаварылася, што Клаyдзii Мартынюк прапанавалi напiсаць нейкi тэкст, якi пераканаy экспертаy, што лiстоyкi напiсаны яе рукою. І тады яна пачала прызнавацца, аднак прызнаннi гэтыя не былi падобныя на праyду. І зноy у Юлiнай галаве раiлiся пытаннi: «Навошта Клаyдзiя Мiхайлаyна гэта зрабiла? Чым выклiканы быy такi пратэст, якi нiкога нi y чым не пераканаy, а прымусiy яе стаяць на жудаснай мяжы памiж жыццём i смерцю, а пасля пакутаваць доyгiя гады, трываць прынiжэннi, пагарду, адчуваць сябе адрынутаю ад грамадства?»

Журналiстка yчытвалася y сухiя пратаколы i даведкi – адказаy не было.

Яна страцiла адчуванне часу, але супрацоyнiца архiва нагадала ёй, што працоyны дзень заканчваецца.

– Зараз? – спытала Юля.

– Пажадана.

– Шкада. Можна я заyтра прыйду з самага ранку?

– Прыходзьце. Калi ласка.

Юля з жалем загарнула папку, не хацелася з ёю развiтвацца. Недзе там, магчыма, у самым канцы ляжыць разгадка таямнiцы жыцця Клаyдзii Мiхайлаyны, якую яна, верагодна, нiкому не раскрывала.

Знаёмства з гэтаю следчаю справаю стала карысным для журналiсткi яшчэ i тым, што яна yпершыню yбачыла, наколькi далёкi можа быць аповед ад сапраyднага дакумента. Дарэчы, i дакумет можа быць сфальсiфiкаваны, а сапраyдная сутнасць справы хавацца недзе мiж радкамi. Трэба yмець зразумець яе, паспрабаваць ужыцца y ролю чалавека, якi знаходзiцца пад следствам, а потым прадстае перад суддзёй.

16

На другi дзень Юля прачнулася раней звычайнага i адразу адчула y душы лёгкi неспакой i нецярплiвасць, як здараецца перад пэyнаю важнаю i вельмi жаданаю сустрэчаю. Звычайна яна любiла паляжаць у ложку, абдумваючы, што ёй належыць зрабiць за новы дзень. Сёння ж падхапiлася адразу i пачала збiрацца y архiy.

Служачую архiва Антанiну Георгiеyну не давялося доyга чакаць, яна прынесла папку з судовай справай Мартынюк хвiлiн праз пяць, затое пакойчык, дзе Юля магла працаваць, аказаyся заняты.

Архiвiстка трымала папку y руках, а Юлi не трывалася разгарнуць яе. Адчуваючы нецярплiвасць журналiсткi, дзяyчына супакоiла яе:

– Яны хутка выйдуць.

– Нiчога, я не спяшаюся, – адказала Юля.

Трое мужчын сапраyды хвiлiн праз колькi вызвалiлi пакой. Дзяyчаты yвайшлi y памяшканне, дзе вiсела воблака цыгарэтнага дыму. Яны адчынiлi дзверы, каб трохi праветрыць, бо акно тут не адчынялася.