Санаторий под клепсидрой / Sanatorium pod klepsydrą

I dopiero wtedy odluЕєniaЕ‚a siД™ od papieru, gdy martwe juЕј i nieruchome zwЕ‚oki rozkЕ‚adaЕ‚y, jak w zielniku, swД… kolorowД… i fantastycznД… anatomiД™ na zeszycie.

Było to mordercze polowanie, walka na śmierć i życie. Któż mógł odróżnić w niej atakującego od atakowanego, w tym kłębku parskającym wściekłością, w tym splątaniu pełnym pisku i przerażenia! Bywało, że ręka moja dwa i trzy razy rzucała się do skoku, ażeby gdzieś na czwartym lub piątym arkuszu dosięgnąć ofiary. Nieraz krzyczała z bólu i przerażenia w kleszczach i szczypcach tych dziwotworów, wijących się pod mym skalpelem.

Z godziny na godzinę coraz tłumniej napływały wizje, tłoczyły się, tworzyły zatory, aż pewnego dnia wszystkie drogi i ścieżki zaroiły się i spłynęły pochodami, i kraj cały rozgałęził się wędrówkami, rozbiegł się ciągnącymi defiladami – nieskończonymi pielgrzymkami bestyj i zwierząt.

Jak za dni Noego pЕ‚ynД™Е‚y te kolorowe pochody, te rzeki sierЕ›ci i grzyw, te falujД…ce grzbiety i ogony, te Е‚by, potakujД…ce bez koЕ„ca w takt stД…pania.

Mój pokój był granicą i rogatką. Tu zatrzymywały się, tłoczyły, becząc błagalnie. Kręciły się, dreptały w miejscu trwożnie i dziko – garbate i rogate jestestwa, zaszyte we wszystkie kostiumy i zbroje zoologii, i przestraszone same sobą, spłoszone własną maskaradą, patrzyły trwożnymi i zdziwionymi oczami przez otwory swych skór włochatych i myczały żałośnie, jakby zakneblowane pod swymi maskami.

Czy czekały, żebym je nazwał, rozwiązał ich zagadkę, której nie rozumiały? Czy pytały mnie o swe imię, ażeby w nie wejść i wypełnić je swoją istotą? Przychodziły dziwne maszkary, twory-pytania, twory-propozycje, i musiałem krzyczeć i odpędzać je rękami.

WycofywaЕ‚y siД™ tyЕ‚em, pochylajД…c gЕ‚owД™ i patrzД…c spode Е‚ba, i gubiЕ‚y siД™ same w sobie, wracaЕ‚y, rozwiД…zujД…c siД™ w bezimienny chaos, w rupieciarniД™ form. Ile grzbietГіw poziomych i garbatych przeszЕ‚o wГіwczas pod mojД… rД™kД…, ile Е‚bГіw przesunД™Е‚o siД™ pod niД… z aksamitnД… pieszczotД…!

ZrozumiaЕ‚em wГіwczas, dlaczego zwierzД™ta majД… rogi.

Było to – to niezrozumiałe, które nie mogło pomieścić się w ich życiu, kaprys dziki i natrętny, nierozumny i ślepy upór. Jakaś idee fixe, wyrosła poza granice ich istoty, wyżej ponad głowę, i wynurzona nagle w światło, zastygła w materię dotykalną i twardą.