Киһи биирдэ олорор

Үрдүк хордоҕой сир буолан ото-маһа сэдэхсийэн барда. Суол мантан адьас чугас буолуохтаах. Валерий, муоһатын чиккэччи тардан, атын аргыый хаамтарда уонна сонно тута арҕааттан биэс-алта ат сиэлэн чыбырҕатар туйахтарын тыаһын иһиттэ. “Кыһыллар патруллара быһыылаах, кэлбиттэрэ тугун ырааҕай”, – диэн муодаргыы санаан эрдэҕинэ, өлүү түбэлтэлээх, ата тыбыыран тарылатта.

Валерий винтовкатын харбаабытынан сыарҕаттан ыстанан түстэ уонна, ойон тиийэн, атын муннун сиэҕинэн саба тутта.

Туйахтар тыастара чугаһаата.

– Доҕоттоор, ат тыбыырар дуу, тугуй? – диэтэ эдэр саха саҥата.

 – Эһиги истибэтигит дуо?

– Нет… – хойуу куолас нууччалыы көөҕүнээтэ.

– Ээ, кэннибитигэр Ерема хаалан иһэр, кини ата тыбыырбыта буолуо, – диэтэ атын саҥа.

Бэттэх омоон суол төрдүгэр кэллилэр.

– Доҕоттоор, бу суолунан бара сылдьабыт дуо? – били эдэр саха чаҕаарыйда.

Валерий тарбаҕын саатын чыыбыһыгар чугаһатта. Сымыһаҕын быһа ытыран ибир да гыммакка иһийэн турда. Ата, тыаһа суох ньимийэр наадатын билбиттии, төбөтүн иччитин хонноҕор умса анньан, биллэ-биллибэттик тыынан сурдурҕатта. Валерий хараҕын кырыытынан икки өттүн көрөн баран: “Кыбычыын да сиргэ киирэн хаалбыппын, суол чугаһыгар эрдэттэн сэрэниэххэ баар эбит”, – диэн бэйэтин мөҥүтүннэ.

Ол эрээри эргиллэн төннөр баараа. Төннөрө сатаммат. Төнүннэҕинэ дьэ өлөр. Ханна да гыммакка, быччаччы тутан ылыахтара.