Әсәрләр. 2 том

– Безнең бит сөйләшер сүзебез күп булырга тиеш.

Рәшидә җиңел генә бер сулап куйды.

– У?Р№Рµ, РєТЇРї шул… Ахрысы шуңадыр, РЅРёРґУ™РЅ башларга РґР° белеп булмый… Сез сөйләгез!

– Миндә дә шул ук хәл! – диде Зөфәр, ханымның кулын сыйпап.

Тагын беразга тынып калдылар, аннары Рәшидә, күптән күңелендә йөргәнне беләсе килеп булса кирәк, кинәт кенә кыюланып сорап куйды:

– Зөфәр абый, әйтегез әле, сез кем?

Зөфәр ни өчендер пошынып аңа карады.

Рәшидә ашыгып өстәде:

– У?ллә РЅРё уйлый күрмәгез! Кайда кем булып эшлисез, РґРёРї кенә соравым… РњРёРЅ Р±РёС‚ әле сезне бөтенләй белмим.

– У?Р№Рµ, дөрес, безнең чынлап танышканыбыз СЋРє шул әле… РњРёРЅ, Рәшидә, бер заводның ОРСында эшлим. РЎУ™ТЇРґУ™ бүлегенең РјУ©РґРёСЂРµ булып… Бу сезгә ошап бетмидер РёРЅРґРµ?

– Нигә алай дисез?

– Сез – искусство кешесе, ә мин – әлеге берәү дә яратмаган сәүдә работнигы… Аралар бик ерак ич!

– Минемчә, аның һич әһәмияте юк.

Тик кеше үзе яхшы булсын.

– Дөрес әйтәсез… Мин дә шулай уйлыйм, Рәшидә. Төрле профессиядә эшләп тә, бер-береңне… аңларга мөмкин ич.

– У?Р№Рµ, – РґРёРї кенә РєСѓР№РґС‹ Рәшидә, Р±ТЇС‚У™РЅ РЅУ™СЂСЃУ™ турында СѓР№РіР° калгандай.

Аны тагын нидер борчый иде шикелле… Ниһаять, ул, йөзен читкә борып, акрын гына сорады: – Сез… ялгыз кешеме?

Бу юлы Зөфәр бик теләп җавап бирергә ашыкты:

– У?Р№Рµ, РјРёРЅ ялгыз кеше, Рәшидә… Минем әнием бар, фронтта абыем бар, Р»У™РєРёРЅ үзем хәзергә ялгыз әле.