Двое на вуліцы

Алег i цяпер яшчэ шкадуе, што не yспомнiy тады пра маленькiя ножанкi, якiя былi y яго y кiшэнi, – i сёння да няyцерпу хочацца yсадзiць iх у седаyку таго задзiрыстага дурня, якi проста так, дзеля пацехi, бiy яго…

На вулiцы, на прыпынках, на мокрым асфальце неяк вельмi прыветлiва i па-сямейнаму yтульна свяцiлiся y цемнаце расчыненыя дзверы тралейбусаy, i яму са свае yхаладалай хаты захацелася хутчэй туды – у iхняе цёплае i гаваркое нутро.

І ён тады, баючыся, каб не нарабiць чаго брыдкага, за што потым праз усё жыццё будзеш сам сябе дакараць, хутчэй апрануyся i выбег на вулiцу, да людзей…

Сёння людзей на вулiцы было мала: дождж, макрэча, золь – i каму y такое надвор’е ахвота цягацца па холадзе. Калi y каго i была якая справа y горадзе, ён хуценька рабiy яе i, мокры, натапыраны, як азалелая птушка, атросшыся перад самымi расчыненымi дзвярыма, спяшаyся шуснуць у тралейбус цi аyтобус, каб хутчэй дабрацца да цёплае хаты.

Ён i сам, не выбiраючы, зайшоy у тралейбус, якi першы трапiyся яму на вочы. У тралейбусе таксама было пуста: некалькi познiх пасажыраy моyчкi сядзелi y розных кутках. Алег хацеy прабiць талон, але кампосцер, вiдаць, быy сапсаваны: з яго грэблiва сцятай халоднай пашчы тырчаy доyгi жалезны прут, i кампосцер, калi глядзець на яго збоку, вельмi ж нагадваy зараз пагардлiвага аднавухага бульдога, якому, каб ён не кусаyся, хтосьцi yсунуy у рот вялiкую костку.

Жавейку было крыyдна, што Тоня вось так, як яму здавалася, без усялякай на тое прычыны пайшла ад яго. Проста сабралася i проста пайшла. Не растлумачыyшы, што да чаго, чаму. I ад гэтага яму было яшчэ болей балюча. Думалася, што каб была на тое нейкая сур’ёзная прычына – маyляy, п’янiца, дэбашыр, распуснiк, лайдак – здраду жонкi ён перажыy бы, пэyна, лягчэй.