Двое на вуліцы

Ён, i да гэтага крыху маyклiвы, зараз яшчэ больш зацяyся, хадзiy задуменны, слухаy усiх i маyчаy. Спрабаваy разабрацца y сабе, у тым, што здарылася, але чым далей разбiраyся, тым больш бачыy, што нiчога не зможа зразумець.

«Жывi як хочацца»… Гэтага жончынага афарызму, якi яна так лёгка паставiла y канцы сваёй запiскi, ён не разумеy – злаваyся на яго i нават ненавiдзеy. Але той, як прытопленая y вадзе крыга, зноy i зноy усплываy у яго думкi i балюча цёрся аб iх сваiмi абламанымi – вострымi i шурпатымi – краямi.

За форткаю, па мокрым шкле, нiбы прыклееная да шыбы, паyзла – дзе там паyзла: плыла! – божая кароyка, якая yсё яшчэ, нягледзячы на халады, жыла y яго. Ён дастаy яе – усё, што было y хаце жывое, Алег зараз шанаваy i бярог – i пасадзiy на сухое: яна адразу ж, пакiдаючы за сабою мокры след, папаyзла чамусьцi y другi бок.

Дык што ж гэта yсё-такi значыць – жыць як хочацца? Што значыць? Можа, жыць як хочацца – гэта завесцi сабе кампанiю (не, аддаць сябе y кампанiю п’яных сяброy, так будзе больш правiльна) i дзе-небудзь у чадным, задымленым пакоi, дзе не вiдно i субяседнiка, над недапiтымi чаркамi, над закуссю, якая толькi пры гарэлцы пахне гэтак даyка i непрыемна, спрачацца да хрыпаты аб сусветных праблемах, грэблiва не заyважаючы yсяго, што пад нагамi, п’яна высвятляць, надоyга цi ненадоyга хопiць нам зямлi i сонца? А можа, для таго, каб жыць як хочацца, трэба завесцi статак жанчын i па чарзе хадзiць да iх у госцi, гаворачы кожнай няшчырыя i часцей за yсё банальныя словы – маyляy, якая ты прыгожая, якая харошая, адзiная мая, – i yсё гэта толькi дзеля таго, каб пераспаць з ёю i, перахiтрыyшы цудоyныя законы працягу чалавечага роду, проста спатолiць сваю ахвоту?

А можа, якраз раней ён жыy так, як хочацца – тады, пры жонцы, пры Вовачку, пры харошай сям’i i харошай рабоце? Можа, якраз у гэтым шчасце? Ён жа недзе чытаy, што для радасцi чалавеку трэба yсяго толькi дзве рэчы: харошая сям’я i харошая праца.

Чалавек пачуваецца шчаслiвым, калi ранiцою з радасцю бяжыць на працу, а yвечары – таксама з радасцю – вяртаецца дадому. I нават ужо дастаткова аднаго – харошай працы цi харошай сям’i, – каб чалавеку было цёпла y гэтым, не заyсёды ласкавым, свеце.

Яшчэ нядаyна y Жавейкi было i тое, i другое – i харошая праца, i любiмая сям’я, – а таму яму было цёпла yдвайне.

Значыць, вось гэтае «жыць як хочацца» – цi не мяняецца яно ад таго, хто на яго i як глядзiць?

Успомнiy, што мацi доyгi час кпiла з бацькавай разважлiвасцi.