Двое на вуліцы

Уважлiва, нiбы запамiнаючы назаyсёды, ён глядзеy на сына, тулiy яго блiжэй да сябе i гладзiy па галоyцы рукою.

– Заходзь, сынок, заходзь, калi хочаш. – Жавейка пракаyтнуy той самы камяк, якi зноy з’явiyся y горле. – Ведаеш, хутка ж Новы год, i я якраз сёння сустрэy на вулiцы Дзеда Мароза. Ён падмiргнуy мне, а нос такi чырвоны-чырвоны y яго, а барада белая-белая. Значыць, падмiргнуy ён мне, а сам i гаворыць: «А я вашаму Вову хутка падарунак прынясу».

Алегу спачатку самому спадабалася yся гэтая прыдумка з падарункам, але ён тут жа yявiy, як сын будзе рвацца зараз дамоy, як яго не будуць пускаць i як ён будзе нервавацца i плакаць, зразумеy, што крыху перасалiy, i пачаy папраyляцца.

– І ведаеш, куды Дзед Мароз пакладзе твой падарунак? За батарэю! Вунь там на лесвiчнай пляцоyцы.

– А чаму за батарэю? – спытаyся сын.

– Ну, разумееш, – спяшаyся растлумачыць бацька, – так зручней. А то, можа, ён прынясе падарунак, а мяне дома не будзе. Цi ты прыйдзеш, каб забраць яго, а мяне зноy няма.

Не, гэта не тое. Так што ты шукай падарункi за батарэяй. За той, што пад нашым акном мiж паверхамi. Дзед Мароз iх туды, казаy, пакладзе.

– Бог мой, – па-даросламу згадзiyся сын. – Канечне, пакладзе: i яму ж лепей будзе туды класцi, i мне браць.

Пачуyшы сынава «Бог мой», ён усмiхнуyся. Так часта гаварыла Тоня – гэтае «Бог мой» было y яе i для радасцi, i для засмучэння – i сын, вядома ж, пераняy яго ад мацi. Ён паyтараy выслоyе механiчна, бо яшчэ не разумеy, i што такое Бог, i як у яго вераць, а Сашка, цяперашнi Вовачкаy бацька, усур’ёз злаваyся за гэта на малога i чытаy яму цэлыя антырэлiгiйныя лекцыi.

Алег аднойчы на балконе сам чуy урывак з гэтай лекцыi, i таму ён сказаy Вову:

– Не трэба, сынок, так гаварыць «Бог мой». А то дзядзя Саша злавацца будзе.

– Добра, я з iм не буду так гаварыць. Я так толькi з табой буду гаварыць. Я хачу з табой жыць! – крыкнуy Вовачка, ды так гучна, што аж, як падалося Алегу, здрыганулася Тоня, якая yсё яшчэ стаяла там жа, дзе i спынiлася, – нiбы прырасла да зямлi.

– Добра, добра, сынок, мы будзем жыць з табою. А як жа мама?

– Мама? – задумаyся Вовачка i паyтарыy: – Мама? А мама няхай да нас у госцi ходзiць.

Алег падумаy сам сабе: як яны, малыя, лёгка знаходзяць выхад нават з такога цяжкога становiшча. А сын зноy крычаy:

– Хадзем дамоy! Зараз жа хадзем! Мы будзем з табою жыць!

Тоня казала праyду: ён быy размазня.