Двое на вуліцы

Здавалася, што яны не такiя, як заyсёды, святочныя; што i цацкi на iх не так ззяюць i пералiваюцца; што i вата пад ёлкамi, пад нагамi y Дзядоy Марозаy i Снягурачак не такая чыстая i свежая – яна нагадвала не снег, а шэрыя хмары, што кудлацiлiся аж пад самымi вокнамi крам i кватэр; нават ёлачныя агнi здавалiся нейкiмi цьмянымi, невясёлымi i не маглi асвятлiць цемру, якая i yдзень збiралася y тых кутках, дзе звычайна ставяцца навагоднiя ёлкi.

А быy бы снег, ды яшчэ з марозiкам, – як бы yсё гэта ад яго сляпучай белiзны павесялела, заблiшчала, заззяла, як бы пачало пералiвацца.

І цацкi сталi б ярчэйшыя, i самi ёлкi набылi б тую сваю прыгажосць i yрачыстасць, якiмi заyсёды захапляюцца не толькi дзецi, але i дарослыя.

Праyда, перад самым Новым годам ноччу крыху было падмарозiла, а yдзень зноy адпусцiла, i y горадзе, як i да гэтага, зрабiлася мокра i брудна.

У дварах яшчэ i сёння прадавалi з машын мокрыя, запырсканыя гразёю навагоднiя ёлкi. Яны, наваленыя адна на адну, паyгравалiся y кузавах i паравалi зараз, нiбы сена пасля цёплага летняга дажджу.

Алег iшоy дамоy. Ён спяшаyся пакласцi y дамоyленую схованку падарунак для Вовачкi – маленькага, усмешлiвага мядзведзiка, якога купiy раней i yсё нiяк не мог сунуць за батарэю: пасля той сустрэчы з сынам, якая яго вельмi разнервавала, ён колькi дзён не начаваy дома, а затым i напраyду папрасiyся y камандзiроyку. Жавейка зразумеy, што жыць у сваёй хаце ён зараз не зможа, i цвёрда надумаy адразу ж пасля Новага года заняцца дужа турботнаю, але патрэбнаю справаю – абменам кватэры.

Ён усунуy руку пад куртку – калматы мядзведзiк, сагрэyшыся ля грудзей, нiбыта штосьцi жывое, грэy зараз i яго самога.

Падыходзячы да свайго дома, Алег адразу ж заyважыy, што y лейтэнантавай кватэры зусiм няма святла, i падумаy: значыць, Новы год яны сустракаюць не тут, а, мусiць, запрошаны куды-небудзь да сяброy.

Ужо добра звечарэла, але на верандзе, не зважаючы на наблiжэнне свята, цемру i холад, сядзелi цёпла апранутыя жанчыны – праyда, сёння iх было тут нямнога.

Яны, здалёк пазнаyшы суседа, сумна закiвалi галовамi, а калi Жавейка праходзiy ля iх, неяк вельмi ж ужо спагадлiва i са спачуваннем глядзелi на яго.

І толькi адна – худая, нервовая жанчына з дробнаю цырульнаю завiyкаю, што выбiвалася з-пад зiмовай хусткi, нiбыта радавалася чамусьцi i глядзела y яго бок злацешлiва. Алег ведаy, што яна злуецца на yсiх мужчын, бо ад яе нядаyна збег муж.