Двое на вуліцы

Дзяyчына сядзела y самым куточку, i за перагародкаю, пакуль не зайшоy, яе не было вiдаць. Жавейка здзiyлена спынiyся, але паварочваць назад ужо было няёмка, i ён рашуча падышоy блiжэй, павiтаyся i сеy за столiк – якраз насупраць дзяyчыны.

Яна чытала кнiжку. Яе доyгiя, белыя, як лён, валасы пасмамi спадалi на столiк, захiналi дзяyчыне вочы i, мусiць, замiналi чытаць.

Алег яшчэ раз уважлiва зiрнуy на суседку, i яго ажно скаланула ад успамiну: яму здалося, што тое, даyняе, паyтараецца зноy.

Як тады – дзяyчына за столiкам, як тады – кнiжка перад ёю, як тады – даyгiя, разабраныя на дзве пасмы, валасы, што засланяюць вочы, замiнаюць чытаць.

І як тады – вагон, цягнiк, дарога.

Гарачая, тугая хваля yдарыла яму y галаву, i ён, не помнячы сябе, не разумеючы, што робiць, як тады, нахiлiyся над сталом, ласкава дакрануyся рукамi да белых валасоy i, адхiнаючы пасму з вачэй i закладаючы яе за вуха, як тады, сказаy:

– А вы прыгожая.

Да другой пасмы ён не паспеy дакрануцца. Дзяyчына спачатку сцялася, нiбы птушка, якая хоча yзляцець, нягледзячы на тое, што y яе звязаныя крылы, потым падхапiлася, халоднаю далонькаю – так, так, халоднаю: ён i зараз помнiць, што яна была дужа халодная – пляснула яму па шчацэ, раззлавана перасмыкнулася, нiбы атрасаючыся ад нечага брыдкага, i закрычала:

– Хам! Пашляк!

I пакуль Алег спрабаваy зразумець, што ж, урэшце, здарылася, дзяyчына хутка, як вецер – толькi прашамацела побач адзенне – вылецела адсюль, i яе абцасiкi yжо раздражнёна, сярдзiта грукалi за сценкаю y суседнiм купэ.

Яму было прыкра, што такое yвогуле здарылася, прыкра за сябе, што не стрымаyся, за дзяyчыну, што прыняла яго за пашляка i спакуснiка: а дзе ж дзенешся, прымеш – не паспеy чалавек сесцi, а yжо дае рукам волю, гаворыць нейкае банальнае глупства.

Ён злаваyся на сябе, хадзiy па купэ, думаy, як растлумачыць дзяyчыне свае паводзiны, не ведаy, што яму рабiць далей, i таму вельмi yзрадаваyся, калi раптам пачуy гучны, прыемны бас:

– Людзi, дзе вы yсе! З Новым годам!

Жавейка выглянуy з купэ i yбачыy, што на праходзе з бутэлькаю шампанскага y руках стаiць высокi, паважны мужчына – ужо крыху лысаваты, але гэтая лысiна якраз не замiнала яму быць сiмпатычным.

Са сваiх клетак-купэ паказалiся – хто толькi высунуy галаву, а хто i сам таптаyся yжо на праходзе – астатнiя людзi (маyляy, хто ж гэта там крычыць?), i тады стала вiдаць, што iх не так ужо i мала едзе y вагоне.