Двое на вуліцы

– Ого, дык нас жа цэлае застолле, – павесялеy мужчына i, усё трымаючы y руках бутэльку, прайшоy крыху yперад. – А цi не пара yжо нам сустракаць Новы год.

Людзi, якiя да гэтага сядзелi цiха, кожны сабе, радасна загаварылi, зашумелi, заварушылiся – iм спадабалася, што знайшоyся нарэшце чалавек якi, мусiць, зможа што-кольвек прыдумаць, каб гэтая навагодняя ноч не стала для iх сумнаю i нуднаю.

Алег зiрнуy на гадзiннiк: было yжо без дзесяцi хвiлiн дванаццаць.

Людзi сабралiся y купэ, якое выбраy усё той жа лысавата-прыгожы арганiзатар.

Кожны прынёс тое, што y каго было, i, трэба прызнацца, iмправiзаваны стол у iх атрымаyся неблагi: на iм была i вяндлiна, i балычок, i yжо нарэзаная i накладзеная на скiбачкi хлеба сухая каyбаса – яе прынесла дзяyчына, якую ён мiжволi абразiy, – i яблыкi, i цукеркi. Вузенькага стала не хапiла, i таму закусь паклалi нават на верхнiя лаyкi, на суседнi столiк, што быy насупраць, за праходам, пры акне.

У самым цэнтры горда yзвышалася бутэлька шампанскага, якую паставiy арганiзатар свята i яго самазваны тамада, побач, выцягнуyшы шыю, зелянела пляшка сухога вiна, збоку сцiпла стаяла чацвярцiнка гарэлкi – яе i не вiдаць было за шырокiмi спiнамi пузатых бутэлек, – а з дальняга купэ нейкi кульгавы дзядзька, вiдаць, вясковы, не здымаючы з галавы шапкi-вушанкi, нёс сюды яшчэ паyлiтру самагонкi, заторкнутую вялiкiм, зробленым з газеты, заткалам.

Алегу было няёмка, што ён нiчога не дадаy да агульнага стала, што прыйшоy сюды з голымi рукамi.

Гэта, вiдаць, заyважыy тамада i ласкава падштурхнуy яго:

– Чаго муляешся – праходзь, праходзь. Сядай.

На лаyцы знайшлося вольнае месца – якраз побач з той жа белавалосаю дзяyчынаю, якая i тут трымала y руках кнiжку, – ён сцiпла сеy каля яе i адчуy, як дзяyчына ад гэтага грэблiва перасмыкнулася.

– Чакай, мы табе зараз добрую работу дадзiм, – каб Алег не пачуваyся тут, у застоллi, лiшнiм, адразу далучыy яго да кампанii тамада.

 – Будзеш налiваць чаркi.

Праваднiца прынесла шклянкi, людзi дасталi свае кубкi, кварты, адкруцiлi крышкi ад тэрмасаy. Гаваркая, дзябёлая цётка раптам заiкнулася, што вязе новыя крыштальныя чаркi y падарунак сваякам, i yсе адразу закрычалi: «Давай iх сюды! Абновiм».

Налiваць Жавейку было лёгка. Кожны браy з яго рук бутэльку, казаy: «Я сам» – i налiваy альбо з яе, альбо даставаy са стала тое, што яму падабаецца, цi тое, што яму льга было пiць.