Двое на вуліцы

Застолле сабралася так хутка, што яны паспелi яшчэ выпiць i за стары год, як звычайна, успомнiyшы, што ён быy добры, – Алег таксама выпiy разам з усiмi, хаця яму год, якi мiнаy, нiчога, апрача непрыемнасцей, не прынёс. Потым хуценька налiлi яшчэ, i роyна y дванаццаць гадзiн зноy зазвiнелi чаркi. Найбольш звiнелi, вядома, крыштальныя – жанчына, вiдаць, не радая, што прагаварылася пра iх, адно спалохана прасiла: «Вы ж цiшэй чокайцеся, а то паб’яце – чуеце, як звiняць?», а тамада, смеючыся, супакойваy яе: «Няхай звiняць! Чаркi ж i зроблены, каб звiнець.

Нiдзе яны не дзенуцца – вытрымаюць».

За Новы год Жавейка выпiy ужо з большаю ахвотаю, бо Новага года ён пакуль не ведаy, – яго яшчэ трэба было пражыць. Алег не загадваy наперад, што яму той прынясе – радасць цi зноy гора, але yсё ж пакiдаy сабе спадзяваннi на лепшае.

Усе выпiлi, разгаварылiся. Сядзелi, жартавалi, смяялiся, i каму-небудзь збоку магло здацца, што yсе гэтыя людзi – адна кампанiя, якая едзе y адно месца i y якой усе ведаюць адно аднаго даyно, хаця i блытаюць часам iмёны.

А людзi тут жа знаёмiлiся, тут жа забывалi, як каго завуць, i Таню называлi Маняй, а Колю – Лёнем, але нiхто за гэта нi на кога не злаваyся – наадварот, ад такой несянецiцы y вагоне рабiлася толькi весялей.

Усiм было тут хораша, таму людзi не разыходзiлiся па сваiх купэ. Нават калi спаражнiлi yсе бутэлькi, паелi yсю закусь, усё роyна нiхто i не думаy уставаць – сядзелi i дружна гаварылi, жартавалi. Падсмейвалiся з дзядзькi y зiмовай шапцы – ён так i не зняy яе, – якi прынёс бутэльку самагонкi: «Ідзi пашукай у сваёй торбе – там у цябе яшчэ адна пляшка павiнна быць», на што дзядзька бажыyся: «Яй жа Богу, няма»; пацвельвалiся з жанчыны, якая беражна загортвала y паперу свае абноyленыя чаркi, на якiх i пасля абнаyлення засталiся фабрычныя наклейкi: «Пачакай, што ты робiш? А раптам зноy спатрэбяцца? Яны ж дужа хораша звiняць!»; нехта нават падаy дзiyную думку: «А давайце кожны Новы год так сустракаць», але на яго замахалi рукамi: «Што ты! Што ты!», i нават сам тамада запярэчыy: «Не, кожны год так не атрымаецца».

Пра свае купэ i свае рэчы – чамаданы, авоськi, партфелi – людзi yспамiналi толькi тады, калi пад’язджалi да сваiх станцый, хутка, але цёпла развiтвалiся з усiмi, бегма хапалi рэчы i выскоквалi з вагона.

I выскачыyшы, не спяшалiся адразу iсцi дадому цi y госцi – стаялi на пероне i доyга, аж пакуль не кранаyся цягнiк, махалi рукамi сваiм новым знаёмым.