Двое на вуліцы

Застолле yсё радзела i радзела – людзi выходзiлi, а новых пасажыраy на маленькiх, сонных станцыях i раз’ездах ужо не было. Амаль апошнiм развiтаyся сам арганiзатар гэтага навагодняга свята y цягнiку, i яны y купэ засталiся толькi yдваiх: Алег i тая самая белавалосая дзяyчына з кнiжкаю, з якою y яго на самым пачатку выйшаy канфлiкт. Дзяyчына адразу ж перасела на суседнюю лаyку, яны абое амаль адначасова пасунулiся да акна – i зноy апынулiся адно супроць другога. Да гэтага, хоць i сядзелi побач, – нават iхнiя рукi дакраналiся адна да адной, нават чаркi y агульным тлуме сустракалiся таксама, – усё ж мiж сабою яны не гаварылi.

Маyчалi яны i зараз. Дзяyчына паспрабавала чытаць, але святло y вагоне было кепскае, таму яна хутка загарнула кнiгу, адклала яе i yгледзелася y акно.

І зараз яна вельмi ж была падобная на Тоню: толькi крыху худзейшы твар i святлейшыя валасы.

– Хочаце, я раскажу вам казку, – нясмела паспрабаваy загаварыць з ёю Алег.

Яна недаверлiва yзняла на яго вочы, бровы, нiбы крылы y той птушкi, што спрабуе yзляцець, паднялiся yверх, здзiyлена паглядзела – ну, ну, якую ж яшчэ казку можа расказаць гэты пашляк? – i нiчога не адказала.

– Я тады служыy у армii i ехаy дадому y водпуск, – пачаy ён. – У купэ, за столiкам, якраз вось так, насупраць мяне, сядзела прыгожая белавалосая дзяyчына i, як вы, чытала кнiжку.

І Алег расказаy пра тое сваё знаёмства з Тоняй, расказаy шчыра, нiчога не тоячы: i як спадабалася яму дзяyчына, i як ён адхiнуy з яе вачэй валасы, i як сказаy ёй: «А вы прыгожая», i як яна адказала: «А вы смелы», i як студэнты крычалi iм: «Горка!», i як яны потым пажанiлiся.

– І вось убачыy раптам вас, – белавалосую, за столiкам над кнiгаю – i мне здалося, што yсё тое паyтараецца зноy. Таму я, нiбы y сне, не разумеючы, што раблю, палез адхiнаць i вашы валасы. Даруйце, – закончыy Алег сваю казку.

Ён не глядзеy на дзяyчыну, але адчуваy, што яна з прыцемненага кутка yважлiва сочыць за iм – не ведае, верыць ягонаму прызнанню цi не; у яго словах адчувалася праyда, але ж таксама закрадвалася i сумненне: а цi не чарговы гэта ход залётнiка?

– А дзе ж ваша жонка зараз? – халаднавата спыталася яна.

– Зараз я халасцяк.

– Вы развялiся?

– Не, яна пакiнула мяне. – Гэтае малое i, як яму здавалася, зусiм наiyнае яшчэ дзяyчо выклiкала y яго нейкi дзiyны давер, i ён гаварыy ёй шчыра, не манiy: – Яна пайшла ад мяне, а на стале пакiнула запiску: «Жывi як хочацца».