Двое на вуліцы

Успомнiy, што гэтая думка прыйшла яму не зараз, зараз яна толькi паyтарылася. Так падумалася яму неяк раней, дома, цi не y тую яшчэ восень, калi ён, адзiнокi, у кепскiм настроi сумна сядзеy у пустой кватэры i бяздумна, тужлiва глядзеy у мокрае ад нуднага дажджу акно, па якiм, як вось i сёння, кудысьцi спяшалiся хапатлiвыя кроплi-галавасцiкi; калi за акном, пад вялiкiм знадворным градуснiкам, нiбы пад носам, вiсела, хiтаючыся ад ветру, i yсё нiяк не магла адарвацца вялiкая дажджавая кропля.

Успомнiy пра хату, падумаy, як там зараз пуста i не па-жылому холадна, як ходзiць, пэyна, па кватэры вецер, як дзьме ён у неагледжаныя вокны, як ад яго павеву калышуцца фiранкi i шторы – ранiцою аж боязна yставаць, – i яго зноy скаланула, нiбы ад той самай кроплi, што трапiла нядаyна за каyнер.

Падумаy, што i муха, якая жыла y яго хаце i якой ён заyсёды пакiдаy нешта з ежы, мусiць, таксама здохла – на гэты раз, збiраючыся y камандзiроyку, ён забыyся на яе i нiчога не пакiнуy.

І нiбы наяве, выразна пачуyшы, як гулка адбiваюцца y яго кватэры крокi, ён мiжволi злавiy сябе на думцы, што ехаць дадому яму не хочацца.

У аyтобусе спалi. Лёша Лясун хроп, прысланiyшыся галавою да шыбiны, – калi аyтобус падкiдала, яго валасы працiралi мокрае, запацелае шкло. Радзiк соладка спаy, далёка назад адкiнуyшы сваю галаву, – яна матлялася як не пад самым носам у Жавейкi: ён нават чуy, што ад яго валасоy густа пахне yчорашнiм дымам, якi так уеyся, што i за кароткую ноч – яны позна ляглi i рана yсталi – не паспеy выветрыцца.

Радзiкава галава матлялася па плячах так бездапаможна i нежыццёва, – нiбы чужая, нiбы прыстаyленая, – што Жавейку нават непрыемна было на yсё гэта глядзець, i яму мiжволi муляла такая дзiyная думка: маyляy, а цi зможа ён, прачнуyшыся, падняць яе, i цi зможа шыя зноy стаць пругкаю i моцнаю, каб, як i да гэтага, трымаць на плячах галаву. Уявiy, што, вiдаць вось так, калi ён спаy, матлялася i яго галава, i яму стала няёмка, што нехта i пра яго мог падумаць гэтак жа, як ён толькi што думаy пра Радзiка.

У аyтобусе кожны спаy так, як яму было зручней i як дазваляла дарожная неyладкаванасць. Абвёyшы вачыма yсiх, хто спаy, Алег успомнiy, што менавiта так спяць на вакзале.

Усе навокал спалi, i толькi на пярэднiм сядзеннi цiха, нiбы шэпчучыся, размаyлялi два дзядзькi – вiдаць, вясковыя, вiдаць, ехалi y горад да сваiх дзяцей: праход ля iх быy застаyлены кашамi, мяшкамi, авоськамi.