Двое на вуліцы

Хоць Радзiк крыху i супакоiyся, але Жавейка бачыy, што Лесуновы словы, як кажуць, зачапiлi хлапца за жывое: будзе yсё ж асцярожна распытваць жонку, дзе яна была без яго, куды хадзiла…

Радзiка Алег упершыню yбачыy на наваселлi y Лесуна. Тады была амаль такая ж мокрая восень, i Радзiк усё баяyся, каб не наслядзiць у хаце. Скочыць на новы, разасланы па падлозе дыван, абатрэ хуценька ногi i стаiць на iм – баiцца на чыстую падлогу стаць, каб не забрудзiць яе. Пастаiць так, пастаiць, а потым на другi дыван пераскоквае i там ногi таксама выцiрае.

А дываны ж прыгожыя, новенькiя – толькi што з крамы. Лясун глядзеy-глядзеy на малога, злаваyся моyчкi, а тады i не сцярпеy: «Радзiк, ты ногi сабе аб дыван абатры. Толькi нос не yздумай iм выцiраць – гэта ж табе не насоyка, абдзярэшся…»

І другая кропля yпала гэтак жа нечакана, як i першая, – яна гулка шпокнулася на скураную Жавейкаву кепку i разбiлася на маленечкiя кропелькi: ён адчуy нават, як навокал, нiбы якая морась, пасыпалiся пырскi.

Жавейка зiрнуy угору: там, на столi, завязвалася новая кропля.

Вiдаць, летнi люк для вентыляцыi быy зачынены не зусiм добра, i таму y шчылiны задзьмувала дождж.

Ён пасунуyся да акна, пацяснiy крыху Лёшу Лесуна – той прачнуyся, лыпнуy вачыма, няyцямна паглядзеy на яго i зноy заснуy.

Жавейка, заплюшчыyшы вочы, таксама спрабаваy заснуць. Але яму не спалася. Зноy успомнiy пра папяроску, пра жарты сяброy. «А яна тухла, – падумаy сам сабе, – не таму, што па мне i праyда нехта сумуе, а таму, што я зусiм не yмею курыць».

Колькi нi вучыyся – нiчога не атрымлiваецца: ён, асаблiва калi заняты чым, забывае, што папяроску, каб яна добра гарэла, трэба, як соску, увесь час смактаць.

Па акне барабанiy дакучлiвы дождж. Маленькiя кропелькi на шыбах хутка большалi ад дажджынак, увачавiдкi цяжэлi i, нiбы пабраyшыся за рукi, паволi скраналiся з месца. Спачатку яны пацiху сунулiся yнiз, убiраючы y сябе yсё больш i больш гэткiх жа, як самi, кропелек – усё набiралi разгон, – а потым iмклiва, нiбы yрэшце адважыyшыся, вiхляючы, быццам тыя рухавыя галавасцiкi-апалонiкi, шукаючы зручнейшай, пракладзенай ужо да iх на мокрым шкле сцяжыны, паспешлiва кiдалiся yнiз i iмчалi yсё хутчэй i хутчэй, пакiдаючы за сабою вiльготныя, звiлiстыя пiсягi.

Ён глядзеy на гэты iмклiвы рух – нават вока не заyсёды магло прасачыць, як дажджыны, нiбы жывое што, мiльгалi па шыбе, – i яму здавалася, што гэта не кроплi бягуць па шкле, а iдзе нейкае паспешлiвае, хапатлiвае перасяленне цэлай калонii галавасцiкаy.