Буюк Гэтсби

– Қаранглар! – хитоб қилди у. – Менинг бармоғим шикастланибди.

Ҳаммамиз унинг бармоғига қарадик. Жимжилоғи кўкариб, шишиб кетганди.

Бунга сен айбдорсан, Том, – деди Дэзи ранжиб.

– Биламан, атайлаб қилмагансан, барибир сенинг ишинг бу. Менга бу ҳам кам. Чунки мен сендек баҳайбат, бесўнақай, дароз кимсага эрга текканман-да.

– Шу сўзни ўлгудек ёмон кўраман, – хотинининг гапини бўлди Том.

– Мени ҳазиллашиб бўлса-да, дароз, нотавон деб аташларини жиним суймайди.

– Ҳа, дароз, нотавонсан, – ўчакишиб деди Дэзи.

Баъзан Дэзи билан Бейкер хоним бараварига вайсаб кетардилар. Уларнинг бу бемаъни гаплари ниҳоятда кулгили эди. Ҳозир эса дастурхон атрофида мен билан Том ўтирганимиз сабабли улар одоб сақлардилар. Вақт тушликка яқинлашиб қолганди.

– Дэзи, ёнингда ўзимнинг маданиятли одам эканлигимни унутиб қўяман-да, – дедим мен майнинг иккинчи қадаҳини ичганимдан сўнг.

– Кел, мен ҳам тушунадиган биронта мавзуда сўзлашайлик, масалан, ҳосил ҳақида.

– Маданият тобора йўқ бўлиб бормоқда, – деярли қичқириб деди Том.

– Кундан-кунга тушкунликка тушиб боряпман. Сен Годдартнинг “Рангин империяларнинг юксалиши” китобини ўқиганмисан?

– Йўқ, ўқимаганман, – дедим унинг гапидан ажабланиб.

– Ажойиб китоб, уни ҳамма ўқиши шарт.