Буюк Гэтсби

Афтидан, эрига кўнгли йўққа ўхшайди. Дэзи баъзан дилидагини тилига чиқарадиганлар тоифасидан эди. Унинг иссиқ нафасини ҳис этиб турардим. У баногоҳ қўлидаги сочиқчасини стол устига ирғитди-ю, биздан кечирим сўраб, хонадан чиқиб кетди.

Бейкер хоним иккимиз бир-биримизга лоқайд қараб қўйдик.

Мен энди гап бошламоқчи бўлган эдим, у қаддини ростлаб “жиминг” дегандек бармоғини лабига қўйди. Нариги хонадан Томнинг ҳаяжонли бўғиқ овози эшитиларди. Бейкер хоним ҳеч тортинмай овоз келган томонга қулоқ сола бошлади. Аввалига Томнинг овози бемалол эшитилиб турди, сўнг у шивирлаб гаплаша кетди, кейин овоз бизга эшитилмай қолди.

– Сиз боя тилга олган жаноб Гэтсби қўшним бўлади, – гап бошладим мен.

– Узр, гапирмай туринг. Р?чкарида РЅРёРјР° гап эканлигини эшитмоқчиман.

– У ерда нимадир бўляптими? – соддалик билан сўрадим.

– Р?Рµ, ҳеч нарсадан хабарингиз Р№СћТ›РјРё? – ҳайратланиб сўради Бейкер С…РѕРЅРёРј.

– Тавба, мен ҳамма билади, деб ўйлабман.

– Йўқ, ҳеч нарсадан хабарим йўқ.

– Умуман… – деди Бейкер хоним чайналиб.

– Нью-Йорқда Томнинг бир хонимчаси бор.

– Қанақа хонимча? – довдираб сўрадим.

Бейкер хоним “ҳа, шундай”, дегандай бош ирғаб, тасдиқлади.

– Ўша қийшанғининг озгина виждони бўлганда, овқат пайтида Томга қўнғироқ қилмасди, тўғрими?

Мен эшитган гапимни ҳали ҳазм қилмаган ҳам эдимки, эшик очилиб, остонада уй эгалари кўриндилар.