Буюк Гэтсби

Том билан Бейкер хоним кутубхонага кириб кетдилар. Мен Дэзи билан ўртадаги ноқулай вазиятдан чиқиб кетиш учун айвон бўйлаб сайр қила бошладим. Катта айвон ёнига келганимизда атрофни қоронғулик чулғаб олганди. Биз шу ерга қуйилган оромкурсига ўтирдик.

Дэзи икки қўлини чеккасига қўйганча қоронғуликка тикилиб қолди.

Мен у нима сабабдан ҳаяжонда эканлигини сезиб турардим. У ўзини боса олмасди. Уни чалғитиш мақсадида қизи ҳақида суриштира кетдим.

– Ник, сен билан қариндош бўлсак-да, лекин бир-биримизни яхши билмаймиз, – деди у кутилмаганда.

– Сен ҳатто тўйимда иштирок ҳам этмагансан.

– У пайтда ҳали урушдан қайтиб келмагандим.

– Ҳа, тўғри айтасан, – деди-ю, жим бўлиб қолди. – Ник, биласанми, бошимдан кўп савдолар ўтди, мен ҳозир ҳеч нарсага ишонмайдиган бўлиб қолганман.

Унинг гапида жон бор эди.

Бир оз сукут сақладим. Унинг ярасини янгилагим келмади. Гапни бурмоқчи бўлиб яна қизи ҳақида сўрай бошладим:

– Қизинг гапиряптими? Овқатини ҳам ўзи ейдиган бўлиб қолгандир?

– Ҳа, албатта, – хаёли паришон ҳолда деди Дэзи.

– Ник, у туғилганида мен нима деганимни билишни хоҳлайсанми?

Р?стасанг, сўзлаб бераман.

– Ҳа, жуда хоҳлайман.

Бундан сен кўп нарсаларни билиб оласан. Қизим туғилганидан сўнг бир соат вақт ўтса ҳамки, Том ёнимда кўринмади. Кўзим ёригач, мени гўё ҳамма унутгандек ҳис этдим ўзимни.