Буюк Гэтсби

Жуда қалин. Бу кучукча касалга чалинмайди.

– У урғочи экан! – суюниб деди Уилсон хоним.

– Қанча сўрайсиз?

– Шу кучукчагами? – завқланиб кучукчани эркалатди чол. – Бунинг баҳоси 10 доллар.

Чол кучукчани Уилсон хонимнинг тиззасига ўтқазди-да, унинг орқасини силай бошлади.

– Бу урғочими, эркакми? – сўради аёл назокат билан.

– Буми? Урғочи эмас.

– Йўқ, урғочи, – ишонч билан деди Том.

– Мана, пулингизни олинг. Бу пулга яна ўнтача кучуқ боласи сотиб олишингиз мумкин.

Биз тинч ва сокин Бешинчи авенью кўчасига чиқиб олдик. Кун илиқ, қуёш чарақлаб турарди.

Бугун якшанба эди.

– Р?лтимос, машинани тўхтатинг, – дедим шофёрга.

– Мен шу ерда тушиб қолмоқчиман.

– Йўғ-е, нималар деяпсан? – норози оҳангда деди Том.

– Миртл яшаётган уйини кўрмасанг, хафа бўлади. Тўғрими, Миртл?

– Юринг биз билан, – илтимос қилди Уилсон хоним.

– Мен Кэтринга қўнғироқ қиламан. Кэтрин синглим бўлади, у жуда соҳибжамол.

– Жон деб борган бўлардим, аммо…

Биз йўлда давом этдик, хиёбонни кесиб ўтиб ғарб томондаги кўчалардан бирига чиқдик. 158-кўча бўйлаб бир хил кўринишдаги уйлар қад ростлаб турарди.

Шу уйларнинг бири олдида тўхтадик.

Уилсон хоним ўз пойтахтига қайтиб келган қироличадек ёнатрофга кибор билан разм солди-да, сўнгра кучукчани ва ўзи харид қилган нарсаларни кўтарганча шаҳдам қадамлар билан уйи томон йўл олди.